Ασχετη, θεατης ή παίχτρια;

Εδω και πολύ καιρό, περνάω τις ώρες της μέρας ώς εξής:
Κάθομαι ατέλειωτες ώρες σπίτι μου, βλέπω τηλεόραση, διαβάζω βιβλία, φροντίζω τα ζώα μου και τον εαυτό μου. Πάω στην δουλεία μου, ενημερώνομαι για νέες εφαρμογές όπως κάθε σωστή επαγγελματίας. Δύο με τρείς φορές την εβδομάδα παίρνω κάποιον τηλέφωνο για καφε ή κουβεντούλα, μάλλον τηλεφωνικά και τα δύο, καθότι σπάνια πλέον βγαίνω. Μία φορά το μήνα στην αισθητικό που είναι και φίλη οπότε μετά έχει έξοδο ή μέσα με εκ' βαθέων εξομολόγηση. Η μόνη ιδιαίτερη, χωρίς πρόγραμμα, ασχολία μου τους τελευταίους 3 μήνες είναι η αποστολή βιογραφικών σε όλη την Ευρώπη και η συμμετοχή σε τυχόν συνεντέξεις που θα προκείψουν από αυτές. Ναί, είμαι από αυτούς που θέλουν να "φύγουν". Να πάνε σε νέους καλύτρους τόπους, με καλύτερες προοπτικές από το Ελλαδιστάν. Να έχουν καλύτερες ευκαιρίες που θα τους αναδείξουν σαν επαγγελματίες. Να απολαύσουν κράτη με σεβασμό στον πολίτη και τις ανάγκες του.΄
Μόλις χθές όμως, περπατώντας με το σκύλο μου (αν αυτό έχει σημασία), αναρρωτήθηκα: "Θέλω σίγουρα να φύγω;", "Αν ήθελα να φύγω, δεν θα το είχα καταφέρει μέχρι τώρα;", "Είναι αυτό που πάντα ήθελα;'Η απλά το έλεγα για να ξεφύγω από κάτι και απλά κόλλησε η βελόνα;", "Μήπως απλά δεν αξίζω για τις μεγάλες εταιρίες του εξωτερικού;Είμαι μήπως ανεπαρκής στη δουλεια μου όσο αφορά τα στανταρντ του εξωτερικού; Πρέπει να κάνω κάτι άλλο από αυτό που έκανα και επένδυσα τόσο καιρό; Και τι; Πως θα βρώ την συνέχεια;"
Σκεπτόμενη όλα αυτά κοίταξα την ζωή μου τελευταία. Δεν λέει και πολλά ε; Μία ρουτίνα πολύ συγκεκριμένη, πολύ πειθαρχειμένη, πολύ αποστειρωμένη και πολύ βαρεμένη (βαρετή). Δεν κάνω τίποτε που να μου δίνει αυτό που ζητάω. Είμαι συνέχεια με μια λίστα πραγμάτων που καθημερινά δεν αλλάζει, δεν δοκιμάζω νέα πράγματα, δεν αλλάζω το πρόγραμμά μου. Λές και είμαι ένα ρομπότ που το έχουν προγραμματίσει με ένα software χωρίς upgrades. Κρίμα!
Κάποτε, όταν έπαθα ρήξη συνδέσμου, και χρειάστηκε να μείνω σπίτι μου 2 βδομάδες, φρίκαρα. Οι φίλοι μου ερχόταν καθημερινά μου έκαναν παρέα και με βοηθούσαν σε διάφορα πράγματα, όμως φρίκαρα στη σκέψη ότι αν μου είχε συμβεί κάτι χειρότερο, δεν θα είχα προλάβει να κάνω τίποτε από όσα ήθελα. Τώρα, μετά από καμια 10αρια χρόνια, μετά από την εγχείρηση που μόλις έκανα, και χωρίς κανένα να με επισκευτεί, δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε ένα πράγμα που να ήθελα να κάνω τόοοοοοοσο πολύ ώστε να με ενεργοποιήσει να σηκωθώ και να το κάνω.
Τότε και για πάρα πολύ καιρό, ήμουν παίχτρια. Τώρα είμαι θεατής. Και μου τη σπάει. Με εκνευρίζει. Με θυμώνει πολύ. Γιατί θέλω να ξαναπαίξω. Θέλω να ξαναμπώ στο παιχνίδι. Να "λερωθώ". Να "βραχώ". Να "λιαστώ".Να "πέσω" και να "ξανασηκωθώ". Και φτού κι απ' την αρχή. Να γουστάρω λίγο.
Αλλά, δεν ξέρω πώς να το κάνω. Πώς από αποσυρμένος παλαίμαχος ξαναμπαίνεις στο ρινγκ; Πώς ξαναγίνεσαι από θεατής παίχτρια;

Νέο νόημα!

Πάντα πίστευα ότι το θέατρο για μένα ήταν μια μορφή εξωτερίκευσης των συναισθημάτων μου. Μια μορφή εκτόνωσης, μια άλλη πραγματικότητα που δεν μπορούσα να μοιραστώ με τον κόσμο, μια δική μου πλευρά που ήταν αδύνατο να εντάξω στην καθημερινότητα, μια ψυχοθεραπεία. Έτσι όταν πριν δυο χρόνια άρχισα τη ατομική βιωματική θεραπεία, σταμάτησα το θέατρο. Για 2 χρόνια πίστευα ότι πλέον δεν μου ήταν απαραίτητο, είχα εκπληρώσει την ανάγκη μου για έκφραση με άλλο τρόπο πια και έτσι δεν έβρισκα το λόγο για να το ξαναρχίσω.
Όλοι μου έλεγαν πόσο ήμουν φτιαγμένη για αυτό, πόσο τους άρεσα και πως δεν έπερεπε να το αφήσω. Η απάντησή μου ήταν ότι δεν θέλω να κάνω πια κάτι έτσι για να το κάνω, για να λέω ότι κάνω κάτι, και ότι αυτό που έκανα δεν με καλύπτει πια. Ήθελα κάτι άλλο. Περνώντας οι μήνες, μια φίλη άρχισε να κάνει το ντεμπούτο της σε μια καινούρια διαδρομή, σαν εκπαιδεύτρια ομάδων σε ένα νέο σχετικά είδος θεάτρου, το Playback theatre. Ήθελα να το δοκιμάσω, αν δώ αν αυτό μπορούσε να μου δώσει κάτι διαφορετικό, κάτι καινούριο. Το άρχισα. Η επανεπαφή με τον κόσμο που είχα αφήσει πίσω μου δεν μου είχε λείψει ιδιαίτερα. Το είδος του θεάτρου με ενδιέφερε όμως έλλειπε κάτι από την νέα μου δραστηριότητα. Έλλειπε το "γιατί".
Γιάτι το κάνω; Γιατί μπήκα σε αυτή τη διαδικασία; Τι θέλω από αυτό; Για αρκετές βδομάδες πήγαινα έτσι, χωρίς απάντηση. Όμως όλο και το ερώτημα μεγάλωνε στο κεφάλι μου. Χρειαζόμουν ένα νόημα για την καινούρια μου διαδικασία. Μέχρι που χθές αφήνοντας τον εαυτό μου να πλεύσει στα βαθιά της διαδικασίας, το ανακάλυψα.
Αποκάλυψη ! Το βρήκα! Η επαφή! Τόσο καιρό πρίν το θέτρο γιαμένα ήταν επαφή με τον εαυτό μου, με τίς βαθύτερες πτυχές αυτού που δεν μπορούσα ούτε στην ίδια μου να παραδεχτώ. Τώρα το θέατρο για μένα είναι η επαφή με τον κόσμο! Είναι η δυνατότητα να ανακατέψω λιγάκι το υγρό μάγμα των γύρω μου. Με σεβασμό, με ενδιαφέρον, με τρυφερότητα. Να δώ αν και τι μου δημιουργει. Να είμαι διαθέσιμη ώστε και οι άλλοι να με δούν , να ανακατέψουν κι εκείνοι το δικό μου υγρό και έτσι δυναμικά να προχωρήσω , για πρώτη φορά, μαζί με άλλους. Όχι όλους. Μόνο εκείνους που εγώ επιλέξω...

Αφήνω την καρέκλα , honey.

Τόσο καιρό τι στο καλό προσπαθούσε να κάνει; Τι ήθελε να πετύχει με τις «γκαζιές» μπροστά μου και το τρέξιμο να με φτάσει; Και τον τελευταίο καιρό γιατί τα έκοψε; Και όταν ήρθε το σ/κ μέσα σε όλους το έπαιζε μάγκας και ωραίος και cool; Ποιος είσαι ρε ψευτόμαγκα; Ποιος νομίζεις ότι είσαι και τι παριστάνεις; Και καλά δεν ενδιαφέρεσαι; Και καλά εγώ ήμουν η κολλημένη; Και καλά εσύ με παράτησες; Και εγώ νομίζεις ότι τα χάφτω; Και νομίζεις ότι είμαι για να εξυπηρετώ το δικό σου χαβά; Ότι θα είμαι εκεί για να επιβεβαιώσω τη μαλακία που σε δέρνει; Ότι ήρθα για να γίνω ρεζίλι, μπροστά σε τόσους γνωστούς και συναδέλφους; Για να έχετε να συζητήσετε και να σχολιάσετε ΕΜΕΝΑ από Δευτέρα;
Λίγο βέβαια έλλειψε να γίνω ρεζίλι. Η αδιαφορία του μου έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ήθελα να πετύχω. Με τρέλανε, με οδήγησε στο άκρο της μη ύπαρξης, του μη ενδιαφέροντος στο πρόσωπό μου. Παρ’ ολίγο να στείλω μήνυμα «Γιατί μας σνομπάρεις;» …. Ευτυχώς, δεν…!!!
Και τι; Εγώ υπάρχω μόνο όταν εκείνος θελήσει; Δεν έχω προσωπικότητα δικιά μου μέσω της οποίας υπάρχω και δρω εξαιρετικά; Τι ανασφάλεια! Τι έλλειψη κέντρου! Όχι αγάπη μου!!! Όχι! Δεν αρκούμαι στα λίγα πλέον! Δεν αρκούμαι στα ψίχουλα που σου ζήταγα να μου πετάξεις για να υπάρξω! Δεν θέλω όσους δεν είναι ευγνώμονες που είναι κομμάτι της ζωή μου και που δεν μου το δείχνουν καθημερινά. Δεν χρειάζομαι ΕΣΕΝΑ για να ζήσω. Χρειάζομαι τη ζωή μου μαζί με ΕΣΕΝΑ, όποιος κι αν είσαι! Δύο άνθρωποι με το ίδιο ενδιαφέρον, δύο άνθρωποι που σέβονται ο ένας την ύπαρξη και τη διαφορετικότητα του άλλου, δύο άνθρωποι που νοιάζονται ο ένας για τον άλλον και προσπαθούν για να χτίσουν επαφή. Και ναι, ας κοστίσει, μόνο έτσι γνωρίζεις πραγματικά τον εαυτό σου. Επιλέγοντας συνειδητά τα βήματα! Όχι παίζοντας κρυφτούλι πίσω από εξαρτητικές σχέσεις…
Αφήνω την καρέκλα , honey.

Εισαι μια αλλη...

Είμαι θυμωμένη. Είμαι εκνευρισμένη. Ολοι αυτοι που καποτε ελεγαν πως ειναι φιλοι σου, που ειναι; Ολοι αυτοι που καποτε σε νοιαζονταν; Ολοι αυτοι που καθε βραδυ ξενυχταγαν μαζι σου στα κλαμπακια; Ολοι αυτοι που σε ηθελαν τρελα; Ολοι αυτοι, ολοι ομως, εχουν εξαφανιστει. Εσυ τους απομακρυνες ή μηπως εσυ απομακρυνθηκες;
Ξυπνας ενα πρωι και η ζωή σου εχει αλλαξει. Βλεπεις πραγματα που ποτε δεν ειχες δει. Αναγνωριζεις λεπτομερειες που ποτε δεν ειχαν υπαρξει στο οπτικο σου πεδιο. Εκει καπου δεν βλεπεις κανεναν απο τους παλιους γνωριμους. Σε εκεινο το σημειο και να τους δεις δεν θα τους αναγνωρισεις. Ειναι αλλοι. Πως βρισκοσουν με αυτους τοτε; Πως μπορουσαν, ή νομιζες οτι μπορουσαν να καταλαβουν εσενα; Μήπως δεν ησουνα εσυ;
Αναρωτιεσαι, ποια ειμαι αραγε τωρα; Ποιους θα ηθελα στη ζωή μου; Πως μπορω να τους βρω; Θα τους ανακαλυψω ποτε; Ποσο μπορω να περιμενω μονη;
Ποτε δεν ονειρευτικα πολλα. Ηθελα μονο να με αγαπανε για αυτο που ειμαι. Και τωρα δεν ξερω τι ειμαι. Αν εγω αγαπω τον εαυτο μου ετσι. Ψαχνω να βρω ανθρωπους. Ψαχνω να βρω την επαφη. Δεν την βρισκω ομως. Πουθενα. Σαν ενα αορατο συννεφο να εχει σκεπασει ολους οσους βλεπω και να μην μπορω να τους αγγιξω. Να μην μπορω να μοιραστω τιποτε μαζι τους. Αυτή είναι αραγε η υπαρξιακη μοναξια;

"Ανασυντάξου και προχώρα"... μαλάκα

Ημουν στο facebook και έψαχνα φίλους από φίλους. Εκεί πέρα κάπου τον είδα. Πάγωσα. Έχω τώρα λίγο καιρό που τον ξανασκέφτομαι συχνά, κάνω σενάρια τρελά. Αν θα τον δώ, τι θα του πω, αν θα ξαναείμαστε μαζί, με τι συνθήκες. Τον έχω ξαναβάλει στην ζωή μου με το νόημα που του έχω προσδώσει. Τι νόημα είναι αυτό όμως; Του έρωτα του μεγάλου, του ανολοκλήρωτου, του απαγορευμένου και του τόσο ωραίου.
Ήταν ο έρωτας της ζωής μου, ναι. Μαζί του, ήμουν εγώ. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου έτσι να υπήρξα ποτέ με κανέναν άντρα. Ήθελα τόσα πολλά να μου δώσει. Πήρα κάποια, όχι όμως αυτά που ήθελα πολύ. Ήθελα να είναι δικός μου. Ήθελα να υπάρχω για αυτόν και μετά το πρωί. Ήθελα να μοιαστούμε καθημερινότητα. Ήθελα να γνωρίσω και την άλλη του πλευρα. Ήθελα να του δείξω ποιά είμαι ολόκληρη. ... και μετά "Ανασυντάξου και προχώρα" ...
Πόσο με έχει κολλήσει αυτή η φράση. Ποιός νομίζει οτι είναι ο καθένας, που όταν σε θέλει πρέπει να είσαι εκεί και όταν δεν τον συμφέρει, τότε σου πετάει ένα "ανασυντάξου και προχώρα" και είναι οκ με τον εαυτό του. Και φυσικά "εγώ για σένα το λέω", "εγώ είμαι πολύ λίγος για σένα" και όλες αυτές οι παπαριές που εξυπηρετούν απλά στο να πετάξουν το μπαλάκι της ευθύνης από πάνω τους οι μικροί και ανόητοι. Και φυσικά είσαι και μεγαλόψυχος, αφού σκέφτεσαι εμένα και όχι εσένα... Αφού εσύ έχεις δείξει ότι σκέφτεσαι αυτόν, εκείνος το χρησιμοποιεί για λογαριασμό του ώστε να σου δημιουργήσει και ενοχές που δεν το κάνει για τον εαυτό του αλλά για σένα. Αχ! Τι καλόοοοος....μαλάκας!
Δεν υπάρχεις φίλε. Είσαι μακριά. Δεν σε θέλω στη ζωή μου. Δεν μου εξυπηρετείς τίποτε πια. Ακόμα και στα όνειρά μου, στις φαντασιώσεις μου, σιγά σιγά θολώνεις, σβήνεις, φεύγεις. Μπορεί για λίγο να μασάω, μπορεί για λίγο να ξανασκέφτομαι πως θα ήταν αν, αλλά ένα είναι το σίγουρο, ότι την εικόνα που έφτιαξα για σένα μέσα μου, δεν την χρειάζομαι πια. Δεν σε χρειάζομαι πια. Έχω εμένα ολόκληρη και γεμάτη.

Όταν μιλάει το παρελθόν...

Τι σου είναι το μυαλό; Μπορεί να σε φέρει από τη μια στιγμή στην άλλη τούμπα και να μην πάρεις χαμπάρι τι έγινε; Σκέψεις ήταν ή μήπως συναισθήματα παλιά, καταχωνιασμένα που βγαίνουν σαν φαντάσματα στην επιφάνεια μόλις κάποια φλέβα ευαίσθητη χτυπηθεί; Έτσι έγινε και χθές, μόλις με φίλησε. Σαν να ήμουν αλλού. Έτρεχε το μυαλό μου να δεί αν μου αρέσει , πως βλέπω το μέλλον, και αν ήθελα να κάνω παιδία με αυτόν τον άνθρωπο. ΙΟΥ! Αηδία, αίσχος! Εγώ που δεν έβλεπα παρα μόνο το τώρα, είχα μετατραπεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε ένα ανθρωποειδές που δεν βιώνει αυτά που ζεί, αλλά φαντασιώνεται με όνειρα 12χρονου κοριτσιού. Πως είναι δυνατόν;
Μου λέει : "Είσαι καλά;"
"Οχι" απαντώ, "πρεπει να το σκεφτώ..."
"Ναι μου λέει να το σκεφτείς, και αν έχεις και κάτι άλλο , να δεις τι θέλεις.
Επίσης ένας έρωτας περνάει με έναν άλλο."
"Δεν είναι αυτό, απλά εγώ δεν είμαι η ίδια, έχω αλλάξει και σοκάρομαι με τον εαυτό μου..."
"Όσο και να αλλάξεις, το ίδιο θα γίνει στο τέλος. Μια σχέση είτε θα πάει καλά, είτε όχι"
Από μέσα μου: "Σχέση?Εχουμε σχέση?" (Στα υπόλοιπα συμφωνούσα...)
Και αρχισαν όλα αυτά που με τρώγαν να παίρνουν σαρκα και οστά και να με καταδιώκουν.
Όχι δεν τον θέλω αυτόν τον άνθρωπο για σχέση, δεν μπορούμε να συννενοηθούμε, δεν είναι του γούστου μου, δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου, δεν μπορεί να καταλλάβει την διαφορετικότητά μου.
Σοκαριστικό όταν έρχεσαι τόσο κοντά με τον εαυτό σου...σοκαριστικό και τόσο αληθινό που είναι αδύνατον να ξεφύγεις, σχεδόν αδύνατον να κάνεις λάθος, άρα, μη υπαρκτός ο φόβος της καταπίεσης... Μια φοβία από την οποία βλέπεις πως σιγά σιγά απομακρύνεσαι, γιατί πλέον δεν είσαι "ολόκληρη ο άλλος", είσαι απλά ο εαυτός σου. Μόνο εσύ...

Σκόρδο, Πιπέρι Καγιέν και Αλάτι….

Είναι βράδυ. Περπατώ με το σκύλο μου στο πάρκο. Πριν από λίγη ώρα ξύπνησα από βαθύ μεσημεριανό ύπνο και αισθάνομαι την μακαρονάδα που έφαγα το μεσημέρι να με έχει φουσκώσει. Τι να έβαλα άραγε στον κιμά; Ήταν νόστιμος αλλά όχι τόσο όσο τον έκανα παλιότερα. Θυμήθηκα τον Μένιο που έλεγε ότι το παστίτσιο μου δεν είχε γεύση έντονη.
Άραγε φτιάχνουμε τα φαγητά μας όπως επιλέγουμε να είναι και οι σχέσεις μας; Θέλουμε ένα καυτερό φαγητό όπως θέλουμε κι έναν «επικίνδυνο» άντρα; Συμβιβαζόμαστε με ανάλατα φαγητά επειδή δεν αντέχουμε το «κάψιμο» από μια σχέση έξω απ’ τα νερά μας; Κι αν φτιάχνουμε ανάλατα και χωρίς μπαχάρια φαγητά για πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να κρατήσει; Δεν θα έχουμε κάποτε την επιθυμία να φάμε αυτό που γουστάρουμε; Να γευτούμε τα μπαχάρια σε ένα Ταϊλανδέζικο, το γλυκόξινο ενός Κινέζικου, το καυτερό του Μεξικάνικου φαγητού;
Τα φαγητά μου ήταν ανάλατα. Έλεγα ότι αλάτι μπορείς να προσθέσεις, δεν μπορείς όμως να το αφαιρέσεις από ένα φαγητό. Η αλήθεια είναι ότι επέλεγα να τα κάνω έτσι επειδή ήθελα να μπορεί να τα φάει ο οποιοσδήποτε, όχι για να ικανοποιήσω τον δικό μου ουρανίσκο. Ήθελα να είμαι αγαπητή και αποδεκτή από τον καθένα, να μην με απορρίψει κάποιος, δεν το άντεχα. Έτσι κάθε φορά μεταμορφωνόμουν, άλλαζα ανάλογα με το ποιος ήθελα να είναι πλάι μου. Έκανα τα πάντα για να μπορέσω να ανήκω κάπου, όχι όμως με τον δικό μου τρόπο, με τις υποδείξεις των άλλων. Μπορούσα να υπάρχω μόνο αν κάποιος με διάλεγε. Η αντανάκλαση! Ψέμα! Δεν ήμουν εγώ. Αντανακλούσα τους άλλους. Ήμουν η μήτρα των άλλων. Ήμουν ο έρωτας των άλλων και όλα όσα αυτοί ήθελαν να δουν πάνω μου, εγώ τα πραγματοποιούσα. Λεπτές εγχειρήσεις στον εαυτό μου που παραβίαζαν την προσωπικότητά μου, βίαζαν τον αυτοσεβασμό μου και μείωναν την αυτοεκτίμησή μου.
Γύρισα σπίτι. Μαγείρεψα. Κιμά πάλι. Όμως αυτή τη φορά ήταν πεντανόστιμος. Αυτή τη φορά έβαλα σκόρδο, πιπέρι Καγιέν, πάπρικα και αλάτι, όσο εγώ ήθελα, τόσο όσο εμένα μου άρεσε. Αυτή είμαι εγώ.

λέω μέρα... λές μαύρο ...

"Τι έγινε τώρα; Ήρθε μου είπε αυτά που είχε και έφυγε κύριος. Τι εγινε ρε μεγάλε; Ηρθες για να μας αδειασεις και δεν τρεχει και τιποτε; Που είναι η δική μου οπτική στο θέμα? Υπάρχει; Βέβαια. Την ζήτησες; Οχι. Την είπα; Ναι. Την κατάλαβες; Δεν νομίζω Τάκη. Τουλάχιστον προσπάθησες, έκατσες, συζήτησες; Επίσης όχι.
Γειά.
Γεια."
Το νόημα είναι πως εσύ έχεις κάνει βήματα με τον εαυτό σου, αλλά εκείνος όχι. Καταλαβαίνεις ότι δεν μπορεί να ευθύνεσαι για τα πάντα και δίνεις τις ευθύνες πίσω από εκεί που ήρθαν. Νιώθεις τα πάντα που σε έχουν πληγώσει, τίποτε δεν είναι νεκρωμένο και άψυχο. Όλα παίζουν μπάλα, τόσο για σένα όσο και για τον άλλο. Και καταλαβαίνεις ότι μπορείς να δεις τον άλλον, μόνο αν αφήσεις τα δικά σου λίγο απ’ έξω. Όταν δε, τα αφήσεις, έχεις το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να πεις αυτά που εσύ πιστεύεις, να πεις αυτά που σε κάνουν αυτό που είσαι, να δώσεις το δικό σου στίγμα. Αν ο άλλος κάνει το ίδιο, εξαρτάται από αυτόν αποκλειστικά και δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό.
Χρεώθηκα όμως ένα βάρος. Ένα «φταίω» που από μικρή το έχω χρεωμένο. Το ότι δεν έκανα αρκετά για να με καταλάβουν... η μαμά μου και ο μπαμπάς μου, να δουν ποια είμαι... Είναι δικό τους θέμα αυτό, όχι δικό μου φταίξιμο, δεν μπορώ να χρεώνομαι συνεχώς κάτι που δεν είναι δικό μου, κάτι που δεν μπορούσα να χειριστώ επειδή ήμουν παιδί. Τότε δεν μίλαγα, απλά υπέθετα και προχωρούσα στο μουγγό, πάντα με μια πληγή συνεχώς ανοιχτή. Τώρα όμως μπορώ καλύτερα, τώρα κάνω κάτι διαφορετικό, μιλάω, λέω ποια είμαι και ο άλλος μπορεί να επιλέξει, αν θα το δει ή όχι, αν θα το αποδεχτεί ή όχι. Και αυτό είναι δικό του πρόβλημα, όχι δικό μου.
Τελικά μιλήσαμε. Μίλαγα ναι, εξέθετα απόψεις ναι, έλεγα ποια είμαι ναι. Με άκουγε, όχι. Λυπηρό να εξηγείς στον άλλον και να προσπαθείς να του δείξεις μια άλλη οπτική, και εκείνος εκτός από το να την αγνοεί παντελώς να μην την δέχεται και σαν πιθανότητα. Λυπηρό για τον ίδιο, όχι για μένα. Που δεν θα μπορέσει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, να είναι με κάποιον που να έχει γνώμη αντίθετη από την δική του. Τι θα γινόταν όμως αν εγώ υπέκυπτα και δεν μίλαγα, αν πέρναγε έτσι στο ντούκου και δεν συνεχιζόταν η κουβέντα; (η αλήθεια είναι ότι πήγε να το κάνει και δεν τον άφησα, ξέρεις συμπεριφορά δεν τρέχει τίποτε και έλα εδώ να αγαπηθούμε κλπ). Ο δρόμος είναι ο ίδιος και απαράλλαχτος όπως κάθε φορά. Δεν μιλάω, τα κρατάω, με τρώνε και κάποια στιγμή γίνεται το μπαμ και φεύγω και πολύ δράμα και πολύ ζόρι και στο τέλος μια ανακούφιση που έφυγα.
Όχι πια. Δεν είμαι το κοριτσάκι που μασάει σε απειλές ότι θα φύγουν από κοντά του, δεν κολλάω σε εξαρτητικές σχέσεις, δεν μου κάνουν πια.

Μέλλον ή κάδος ανακύκλωσης;

Σχεσεις καλες, σχεσεις προβληματικες, σχεσεις με προοπτικη, σχεσεις για σκουπιδια.
Αλεξανδρουπολη πήγα το τριήμερο, σε φίλους από τα παλιά, τον Γ. και την Ε.. Ενα ζευγαρι που από τα 24 είναι μαζί και τώρα έχουν 3 παιδία, 2 σπίτια, 2 δουλειές και 1 δανειο. Περίμενα πώς και πώς να πάω να τους δω μετά από 7 χρόνια και εκείνοι με περίμεναν με πολύ αγωνία. Ήθελα να δώ πως μπόρεσαν και τα κατάφεραν! Έχουν μια σχέση καλή μεταξύ τους, και είναι εκεί για να μου ξυπνήσουν τα σκέψεις του πως να βρείς την "Υπέροχη οικογένεια", ή τουλάχιστον πώς να φτιάξεις μια... Συναισθήματα σταθερότητας, δεμένης οικογένειας, απημένης, όπου ο καθένας μπορεί να εκφράζεται με τον δικό του τρόπο, χωρίς να καπελώνεται.Ζούνε όλοι μαζί 6 (μένει και η γιαγιά μαζι) άτομα, ευχαριστημένα, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Τελικά ήταν δύο άνθρωποι που ήθελαν το ίδιο πράγμα και το πέτυχαν. Οι ανάγκες τους εξελίχθηκαν μαζί κατά τον ίδιο τρόπο. Είναι εκπληκτικό!
Που μπορείς όμως να το βρείς;Τι γίνονται όλα έκείνα τα ζευγάρια που ο ένας με τον άλλον έχουν διαφορετικές ανάγκες στην πορεία;Που καταλήγει η σχέση όταν είναι αλληλοσυγκρουόμενες οι επιθυμίες;Υποκύπτεις;Συμβιβάζεσαι;Και αν αυτό είναι ενάντια στον αυτοσεβασμό σου;
Καθαρά Δευτέρα: Ο Γ. μόλις ξύπνησε.Το πρώτο πράγμα που άκουσε ήταν:"Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση.Σκέψου που πρέπει να πάμεγια φαγητό."Δεν τον είδε καθόλου.Δεν υπήρξε το "καλημέρα, πως είσαι;κοιμήθηκες καλά;", κάτι τελοσπάντων που να δείχνει ότι εντάξει σε είδα ότι ξύπνησες, ότι είσαι έτσι που είσαι και μετά ότιδήποτε άλλο.
Για πόσο μπορείς να το αντέξεις αυτό; Για πόσο μπορείς να είσαι αόρατος για τον άλλο;Τι μπορείς να κάνεις για να σε δεί ο άλλος πραγματικά;Όχι να σε καταλάβει; Απλά να σου πεί:"Βλέπω ότι μόλις τώρα ξύπνησες και προφανώς θα θέλεις να πιείς καφέ και να μην μιλήσεις σε κανένα.Μόλις τα κάνεις όλα αυτά σκέψου σε παρακαλώ και πού να πάμε για φαγητο;"Είναι απλό και χωρίς καθόλου συναίσθημα, η διαφορά είναι ότι είσαι ορατός στον άλλο. Ο Γ. είπε:"Ε. ασε με να χαρείς, μόλις ξύπνησα, θα δούμε που θα πάμε αργότερα".Δηλαδή εσύ μπορεί να μην με βλέπεις αλλά εγώ σου υπενθυμίζω ότι υπάρχω. Αυτός/αυτή είμαι και θα κάνω τα πράγματα όπως εγώ μπορώ.
Τι γίνεται όμως όταν δεν μιλάς; Όταν δεν δείχνεις τι είσαι στον άλλον; Όταν νομίζεις πως αν πεις κάτι που θέλεις τόσο πολύ, κάτι που δηλώνει ποιός είσαι και τι θέλεις, θα οδηγήσεις τα πράγματα σε έναν τρελό κατήφορο από τον οποίο δεν θα μπορέσεις να ξεφύγεις; Η Ρ., άλλη φίλη, που εκείνο το τριήμερο ήταν στην Θεσσαλονίκη είναι κλασσικό παράδειγμα. Ήθελε σχέση.Βρήκε μια.Της άρεσε, πέρναγε καλά.Ηθελε να πάει το πράγμα λίγο πιο σταθερά.Να γίνει γνωστό πχ στους φίλους.Δεν το ανέφερε, φοβόταν. Όταν έγινε, ήταν πια αργά. Όπως αυτό το τόσο σημαντικό πράγμα για αυτήν, η αναφορά ότι είναι μαζί με τον Γ., έτσι και άλλα πολύ ιδιαίτερα και σημαντικής σημασίας θέματα δεν τόλμησε να αγγιξει ποτέ σε αυτόν. Το αποτέλεσμα είναι ένα. Δεν μιλάς, δεν θα πάρεις ποτέ αυτό που θές. Ο άλλος δεν είναι θεός να μαντέβει τις επιθυμίες σου και την δική σου λογική στα πράγματα.Η σχέση θέλει πάντα δύο. Και δεν χρειάζεται ό ένας να ζεί μέσα από τον άλλον. Δεν χρειάζεται να θάβεται εκεί, στο βωμό την σχέσης. Μόνο να μπορεί να εκτίθεται, έτσι όπως είναι, με σεβασμό στην διαφορετικότητα του άλλου, και όλα θα πάνε καλά.
(το σενάριο λέει ότι και να χωρίσεις πάλι καλά θα πάνε τα πράγματα, γιατί θα μάθεις να μιλάς και θα ξέρεις καλύτερα στον επόμενο...)-Ίσως αυτό έκανε τα παιδία να μείνουν μαζί.

Κάτι άλλο είναι...

Χθες εκανα sex. Δηλαδή phone sex. Εχω ενα f... body εδώ και 3-4 χρόνια.Είναι μακριά και δεν έχουμε την δυνατότητα να βρισκόμαστε συνεχώς. Έτσι το phone sex είναι το κατάλληλο. Μας κάνει να ξεφεύγουμε, να απολαμβάνουμε την διαδικασία με ένα άλλο τρόπο, εξιτάρει την φαντασία μας στο πως θα μιλήσουμε ο ένας στον άλλο. Για πολλούς είναι δύσκολο ακόμα και από κοντά, δηλαδή όταν υπάρχει άμεση επαφή, φαντάσου να γίνεται και χωρίς αυτή... Είναι άλλη η διάσταση...
Θα μου πείτε βέβαια γιατί δεν βγαίνεις εκεί έξω να βρείς αυτό που θές. Ναι θα μπορούσα, είναι πιο εύκολο όμως, νόμίζω. Είναι τόσο τετριμμένο όλο αυτό: Αγόρι ή Κορίτσι είναι σε μπαρ με παρέα. Κάποιος το προσέχει από απένατι ή κάποιον βλέπει απέναντι. Αποφασίζει να πάει, ή να καλέσει με τα μάτια. Μιλάνε λίγο και η συνέχεια είναι ακατάλληλη για ανηλίκους...
Πόσο καλά μπορείς να περάσεις με κάποιον που τον ξέρεις τόσο λίγο; Είναι δυνατόν να περάσεις εξαιρετικά; Μπορεί να βρεί τα κουμπιά σου από το πρώτο δεκάλεπτο; Ή μήπως θα ξενερώσεις γιατί θα έχει τελειώσει σε ένα δεκάλεπτο; Δεν λέω έχω περάσει ωραία σε one night stand, αλλά πολύ καλύτερα είναι με κάποιον που γνωρίζεις, με κάποιον που έχεις ψαξει και σε έχει ψαξει. Τι θέλει, τι θέλεις...
Η Ρ. μου λέει: "Τι έχεις πάθει;Εσύ δεν ήσουν που κάθε βράδυ αναζητούσες μια καινούρια εμπειρία; Δεν έλεγες ότι το διαφορετικό, το καινούριο, είναι και ξεσηκωτικό;" Ναι είναι, ρε γαμώτο, αλλά είναι και κουραστικό. Πάλι από την αρχή να ψάχνεις, πάλι από την αρχή να δείχνεις στο άλλον ποιος είσαι... Και για ποιό λόγο; Για ένα 3ωρο sex; Είναι και λιγάκι μάταιο, νομίζω, πια, για μένα. Δεν μένει κάτι μετά, ή μάλλον μένει : ένα κενό, ατέλειωτο...
Ο f.. body μου λέει ότι μου λείπει η αγκαλιά, το χάδι, η οικειότητα, η ευθύνη του να μοιραστώ κάτι πιο προσωπικό, κάτι που να διαρκέσει. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν είναι το sex που θέλω, είναι ο έρωτας που μου λείπει ...
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κάνω κάτι ιδιαίτερο με κάποιον ιδιαίτερο άνθρωπο για μένα. Προτιμώ λοιπόν το phone sex με τον Χ. από το live sex με κάποιον τυχαίο. Προτιμώ το alone sex από το nothing else but sex της μιας βραδιάς. Και αναλαμβάνω την ευθύνη της επιλογής μου με όλη μου την ύπαρξη...

skepseis skorpies

Δεν ξερω γιατι ηθελα να γραψω ανοιχτα. Παντα εγραφα σε μενα και για μενα ομως σημερα κατι αλλο με ωθησε να φτιαξω αυτο ...
Χθες γυρισα στην πατριδα μου, ετσι για λιγες μερες ξεκουρασης . Λειπω πολλα χρονια , 16 συνολικα, από τοτε που ημουν σε ηλικια εξερευνησης, αλλα παντα ερχομουν ετσι για να δω τους δικους μου. Αυτη τη φορα ομως κατι αλλο με εκανε να ερθω, κατι σαν ξεκαθαρισμα, κατι σαν εξερευνηση ... Ειδα την γιαγια μου, την μονη ουσιαστικα που μου εμεινε απο την πλευρα του μπαμπα. Μονη, γερασμενη, λιγακι αβοηθητη και μονη πολυ μονη. Δεν ειχε βλεμμα απελπισιας, δεν ειχε βλεμμα στενοχωριας, μονο ενα υφος χαμενο, μια αισθηση οτι δεν ξερει τι συμβαινει, τι ειναι ολα αυτα που περνανε μπροστα απο τα ματια της. Σκεφτικη, και μονιμως αλλου.
Τι να σκεφτονται αραγε οι ανθρωποι σε μεγαλη ηλικια;Τι εχουν στο μυαλο τους;Θυμουνται αραγε τα παλια ή σκεφτονται αυτα που περνανε τωρα; Ποσο μπορουν να επεξεργαστουν ολες τις πληροφοριες που τους δινονται καθημερινα; Ή μηπως δεν τους αφορουν; Ή μηπως επιλεγουν, σοφοτερα, μόνο αυτα που ειναι σημαντικα για αυτους τωρα;
Μου ελεγε συνεχως για το ατύχημα που ειχε. "Με χτυπησε αυτοκίνητο" και μετα από λίγο "Σου ειπα, με χτυπησε αμάξι", και "το χτυπημα το ειδες ". Καλή μου γιαγιά . Πόσο σε σόκαρε αυτό; Πόσα τραυματα να σου άφησε όλη αυτή η αδιαφορία όλων μας που απλά ερχόμαστε να σου πούμε ένα γεία, για να ξαναφύγουμε...Τι να κάνεις άραγε μόνη σου όταν μένεις; Είσαι κάλα;
Χαρηκε πολυ που με ειδε. Μου ελεγε και ξαναλεγε οτι ειμαι το πρωτο της εγγονι και με υπεραγαπαει και πως πολυ της "πονεσε" που ειχε καιρο να με δει...