λέω μέρα... λές μαύρο ...

"Τι έγινε τώρα; Ήρθε μου είπε αυτά που είχε και έφυγε κύριος. Τι εγινε ρε μεγάλε; Ηρθες για να μας αδειασεις και δεν τρεχει και τιποτε; Που είναι η δική μου οπτική στο θέμα? Υπάρχει; Βέβαια. Την ζήτησες; Οχι. Την είπα; Ναι. Την κατάλαβες; Δεν νομίζω Τάκη. Τουλάχιστον προσπάθησες, έκατσες, συζήτησες; Επίσης όχι.
Γειά.
Γεια."
Το νόημα είναι πως εσύ έχεις κάνει βήματα με τον εαυτό σου, αλλά εκείνος όχι. Καταλαβαίνεις ότι δεν μπορεί να ευθύνεσαι για τα πάντα και δίνεις τις ευθύνες πίσω από εκεί που ήρθαν. Νιώθεις τα πάντα που σε έχουν πληγώσει, τίποτε δεν είναι νεκρωμένο και άψυχο. Όλα παίζουν μπάλα, τόσο για σένα όσο και για τον άλλο. Και καταλαβαίνεις ότι μπορείς να δεις τον άλλον, μόνο αν αφήσεις τα δικά σου λίγο απ’ έξω. Όταν δε, τα αφήσεις, έχεις το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να πεις αυτά που εσύ πιστεύεις, να πεις αυτά που σε κάνουν αυτό που είσαι, να δώσεις το δικό σου στίγμα. Αν ο άλλος κάνει το ίδιο, εξαρτάται από αυτόν αποκλειστικά και δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό.
Χρεώθηκα όμως ένα βάρος. Ένα «φταίω» που από μικρή το έχω χρεωμένο. Το ότι δεν έκανα αρκετά για να με καταλάβουν... η μαμά μου και ο μπαμπάς μου, να δουν ποια είμαι... Είναι δικό τους θέμα αυτό, όχι δικό μου φταίξιμο, δεν μπορώ να χρεώνομαι συνεχώς κάτι που δεν είναι δικό μου, κάτι που δεν μπορούσα να χειριστώ επειδή ήμουν παιδί. Τότε δεν μίλαγα, απλά υπέθετα και προχωρούσα στο μουγγό, πάντα με μια πληγή συνεχώς ανοιχτή. Τώρα όμως μπορώ καλύτερα, τώρα κάνω κάτι διαφορετικό, μιλάω, λέω ποια είμαι και ο άλλος μπορεί να επιλέξει, αν θα το δει ή όχι, αν θα το αποδεχτεί ή όχι. Και αυτό είναι δικό του πρόβλημα, όχι δικό μου.
Τελικά μιλήσαμε. Μίλαγα ναι, εξέθετα απόψεις ναι, έλεγα ποια είμαι ναι. Με άκουγε, όχι. Λυπηρό να εξηγείς στον άλλον και να προσπαθείς να του δείξεις μια άλλη οπτική, και εκείνος εκτός από το να την αγνοεί παντελώς να μην την δέχεται και σαν πιθανότητα. Λυπηρό για τον ίδιο, όχι για μένα. Που δεν θα μπορέσει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, να είναι με κάποιον που να έχει γνώμη αντίθετη από την δική του. Τι θα γινόταν όμως αν εγώ υπέκυπτα και δεν μίλαγα, αν πέρναγε έτσι στο ντούκου και δεν συνεχιζόταν η κουβέντα; (η αλήθεια είναι ότι πήγε να το κάνει και δεν τον άφησα, ξέρεις συμπεριφορά δεν τρέχει τίποτε και έλα εδώ να αγαπηθούμε κλπ). Ο δρόμος είναι ο ίδιος και απαράλλαχτος όπως κάθε φορά. Δεν μιλάω, τα κρατάω, με τρώνε και κάποια στιγμή γίνεται το μπαμ και φεύγω και πολύ δράμα και πολύ ζόρι και στο τέλος μια ανακούφιση που έφυγα.
Όχι πια. Δεν είμαι το κοριτσάκι που μασάει σε απειλές ότι θα φύγουν από κοντά του, δεν κολλάω σε εξαρτητικές σχέσεις, δεν μου κάνουν πια.