Σκόρδο, Πιπέρι Καγιέν και Αλάτι….

Είναι βράδυ. Περπατώ με το σκύλο μου στο πάρκο. Πριν από λίγη ώρα ξύπνησα από βαθύ μεσημεριανό ύπνο και αισθάνομαι την μακαρονάδα που έφαγα το μεσημέρι να με έχει φουσκώσει. Τι να έβαλα άραγε στον κιμά; Ήταν νόστιμος αλλά όχι τόσο όσο τον έκανα παλιότερα. Θυμήθηκα τον Μένιο που έλεγε ότι το παστίτσιο μου δεν είχε γεύση έντονη.
Άραγε φτιάχνουμε τα φαγητά μας όπως επιλέγουμε να είναι και οι σχέσεις μας; Θέλουμε ένα καυτερό φαγητό όπως θέλουμε κι έναν «επικίνδυνο» άντρα; Συμβιβαζόμαστε με ανάλατα φαγητά επειδή δεν αντέχουμε το «κάψιμο» από μια σχέση έξω απ’ τα νερά μας; Κι αν φτιάχνουμε ανάλατα και χωρίς μπαχάρια φαγητά για πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να κρατήσει; Δεν θα έχουμε κάποτε την επιθυμία να φάμε αυτό που γουστάρουμε; Να γευτούμε τα μπαχάρια σε ένα Ταϊλανδέζικο, το γλυκόξινο ενός Κινέζικου, το καυτερό του Μεξικάνικου φαγητού;
Τα φαγητά μου ήταν ανάλατα. Έλεγα ότι αλάτι μπορείς να προσθέσεις, δεν μπορείς όμως να το αφαιρέσεις από ένα φαγητό. Η αλήθεια είναι ότι επέλεγα να τα κάνω έτσι επειδή ήθελα να μπορεί να τα φάει ο οποιοσδήποτε, όχι για να ικανοποιήσω τον δικό μου ουρανίσκο. Ήθελα να είμαι αγαπητή και αποδεκτή από τον καθένα, να μην με απορρίψει κάποιος, δεν το άντεχα. Έτσι κάθε φορά μεταμορφωνόμουν, άλλαζα ανάλογα με το ποιος ήθελα να είναι πλάι μου. Έκανα τα πάντα για να μπορέσω να ανήκω κάπου, όχι όμως με τον δικό μου τρόπο, με τις υποδείξεις των άλλων. Μπορούσα να υπάρχω μόνο αν κάποιος με διάλεγε. Η αντανάκλαση! Ψέμα! Δεν ήμουν εγώ. Αντανακλούσα τους άλλους. Ήμουν η μήτρα των άλλων. Ήμουν ο έρωτας των άλλων και όλα όσα αυτοί ήθελαν να δουν πάνω μου, εγώ τα πραγματοποιούσα. Λεπτές εγχειρήσεις στον εαυτό μου που παραβίαζαν την προσωπικότητά μου, βίαζαν τον αυτοσεβασμό μου και μείωναν την αυτοεκτίμησή μου.
Γύρισα σπίτι. Μαγείρεψα. Κιμά πάλι. Όμως αυτή τη φορά ήταν πεντανόστιμος. Αυτή τη φορά έβαλα σκόρδο, πιπέρι Καγιέν, πάπρικα και αλάτι, όσο εγώ ήθελα, τόσο όσο εμένα μου άρεσε. Αυτή είμαι εγώ.