Όταν μιλάει το παρελθόν...

Τι σου είναι το μυαλό; Μπορεί να σε φέρει από τη μια στιγμή στην άλλη τούμπα και να μην πάρεις χαμπάρι τι έγινε; Σκέψεις ήταν ή μήπως συναισθήματα παλιά, καταχωνιασμένα που βγαίνουν σαν φαντάσματα στην επιφάνεια μόλις κάποια φλέβα ευαίσθητη χτυπηθεί; Έτσι έγινε και χθές, μόλις με φίλησε. Σαν να ήμουν αλλού. Έτρεχε το μυαλό μου να δεί αν μου αρέσει , πως βλέπω το μέλλον, και αν ήθελα να κάνω παιδία με αυτόν τον άνθρωπο. ΙΟΥ! Αηδία, αίσχος! Εγώ που δεν έβλεπα παρα μόνο το τώρα, είχα μετατραπεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε ένα ανθρωποειδές που δεν βιώνει αυτά που ζεί, αλλά φαντασιώνεται με όνειρα 12χρονου κοριτσιού. Πως είναι δυνατόν;
Μου λέει : "Είσαι καλά;"
"Οχι" απαντώ, "πρεπει να το σκεφτώ..."
"Ναι μου λέει να το σκεφτείς, και αν έχεις και κάτι άλλο , να δεις τι θέλεις.
Επίσης ένας έρωτας περνάει με έναν άλλο."
"Δεν είναι αυτό, απλά εγώ δεν είμαι η ίδια, έχω αλλάξει και σοκάρομαι με τον εαυτό μου..."
"Όσο και να αλλάξεις, το ίδιο θα γίνει στο τέλος. Μια σχέση είτε θα πάει καλά, είτε όχι"
Από μέσα μου: "Σχέση?Εχουμε σχέση?" (Στα υπόλοιπα συμφωνούσα...)
Και αρχισαν όλα αυτά που με τρώγαν να παίρνουν σαρκα και οστά και να με καταδιώκουν.
Όχι δεν τον θέλω αυτόν τον άνθρωπο για σχέση, δεν μπορούμε να συννενοηθούμε, δεν είναι του γούστου μου, δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου, δεν μπορεί να καταλλάβει την διαφορετικότητά μου.
Σοκαριστικό όταν έρχεσαι τόσο κοντά με τον εαυτό σου...σοκαριστικό και τόσο αληθινό που είναι αδύνατον να ξεφύγεις, σχεδόν αδύνατον να κάνεις λάθος, άρα, μη υπαρκτός ο φόβος της καταπίεσης... Μια φοβία από την οποία βλέπεις πως σιγά σιγά απομακρύνεσαι, γιατί πλέον δεν είσαι "ολόκληρη ο άλλος", είσαι απλά ο εαυτός σου. Μόνο εσύ...