Εισαι μια αλλη...

Είμαι θυμωμένη. Είμαι εκνευρισμένη. Ολοι αυτοι που καποτε ελεγαν πως ειναι φιλοι σου, που ειναι; Ολοι αυτοι που καποτε σε νοιαζονταν; Ολοι αυτοι που καθε βραδυ ξενυχταγαν μαζι σου στα κλαμπακια; Ολοι αυτοι που σε ηθελαν τρελα; Ολοι αυτοι, ολοι ομως, εχουν εξαφανιστει. Εσυ τους απομακρυνες ή μηπως εσυ απομακρυνθηκες;
Ξυπνας ενα πρωι και η ζωή σου εχει αλλαξει. Βλεπεις πραγματα που ποτε δεν ειχες δει. Αναγνωριζεις λεπτομερειες που ποτε δεν ειχαν υπαρξει στο οπτικο σου πεδιο. Εκει καπου δεν βλεπεις κανεναν απο τους παλιους γνωριμους. Σε εκεινο το σημειο και να τους δεις δεν θα τους αναγνωρισεις. Ειναι αλλοι. Πως βρισκοσουν με αυτους τοτε; Πως μπορουσαν, ή νομιζες οτι μπορουσαν να καταλαβουν εσενα; Μήπως δεν ησουνα εσυ;
Αναρωτιεσαι, ποια ειμαι αραγε τωρα; Ποιους θα ηθελα στη ζωή μου; Πως μπορω να τους βρω; Θα τους ανακαλυψω ποτε; Ποσο μπορω να περιμενω μονη;
Ποτε δεν ονειρευτικα πολλα. Ηθελα μονο να με αγαπανε για αυτο που ειμαι. Και τωρα δεν ξερω τι ειμαι. Αν εγω αγαπω τον εαυτο μου ετσι. Ψαχνω να βρω ανθρωπους. Ψαχνω να βρω την επαφη. Δεν την βρισκω ομως. Πουθενα. Σαν ενα αορατο συννεφο να εχει σκεπασει ολους οσους βλεπω και να μην μπορω να τους αγγιξω. Να μην μπορω να μοιραστω τιποτε μαζι τους. Αυτή είναι αραγε η υπαρξιακη μοναξια;

"Ανασυντάξου και προχώρα"... μαλάκα

Ημουν στο facebook και έψαχνα φίλους από φίλους. Εκεί πέρα κάπου τον είδα. Πάγωσα. Έχω τώρα λίγο καιρό που τον ξανασκέφτομαι συχνά, κάνω σενάρια τρελά. Αν θα τον δώ, τι θα του πω, αν θα ξαναείμαστε μαζί, με τι συνθήκες. Τον έχω ξαναβάλει στην ζωή μου με το νόημα που του έχω προσδώσει. Τι νόημα είναι αυτό όμως; Του έρωτα του μεγάλου, του ανολοκλήρωτου, του απαγορευμένου και του τόσο ωραίου.
Ήταν ο έρωτας της ζωής μου, ναι. Μαζί του, ήμουν εγώ. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου έτσι να υπήρξα ποτέ με κανέναν άντρα. Ήθελα τόσα πολλά να μου δώσει. Πήρα κάποια, όχι όμως αυτά που ήθελα πολύ. Ήθελα να είναι δικός μου. Ήθελα να υπάρχω για αυτόν και μετά το πρωί. Ήθελα να μοιαστούμε καθημερινότητα. Ήθελα να γνωρίσω και την άλλη του πλευρα. Ήθελα να του δείξω ποιά είμαι ολόκληρη. ... και μετά "Ανασυντάξου και προχώρα" ...
Πόσο με έχει κολλήσει αυτή η φράση. Ποιός νομίζει οτι είναι ο καθένας, που όταν σε θέλει πρέπει να είσαι εκεί και όταν δεν τον συμφέρει, τότε σου πετάει ένα "ανασυντάξου και προχώρα" και είναι οκ με τον εαυτό του. Και φυσικά "εγώ για σένα το λέω", "εγώ είμαι πολύ λίγος για σένα" και όλες αυτές οι παπαριές που εξυπηρετούν απλά στο να πετάξουν το μπαλάκι της ευθύνης από πάνω τους οι μικροί και ανόητοι. Και φυσικά είσαι και μεγαλόψυχος, αφού σκέφτεσαι εμένα και όχι εσένα... Αφού εσύ έχεις δείξει ότι σκέφτεσαι αυτόν, εκείνος το χρησιμοποιεί για λογαριασμό του ώστε να σου δημιουργήσει και ενοχές που δεν το κάνει για τον εαυτό του αλλά για σένα. Αχ! Τι καλόοοοος....μαλάκας!
Δεν υπάρχεις φίλε. Είσαι μακριά. Δεν σε θέλω στη ζωή μου. Δεν μου εξυπηρετείς τίποτε πια. Ακόμα και στα όνειρά μου, στις φαντασιώσεις μου, σιγά σιγά θολώνεις, σβήνεις, φεύγεις. Μπορεί για λίγο να μασάω, μπορεί για λίγο να ξανασκέφτομαι πως θα ήταν αν, αλλά ένα είναι το σίγουρο, ότι την εικόνα που έφτιαξα για σένα μέσα μου, δεν την χρειάζομαι πια. Δεν σε χρειάζομαι πια. Έχω εμένα ολόκληρη και γεμάτη.