Εισαι μια αλλη...

Είμαι θυμωμένη. Είμαι εκνευρισμένη. Ολοι αυτοι που καποτε ελεγαν πως ειναι φιλοι σου, που ειναι; Ολοι αυτοι που καποτε σε νοιαζονταν; Ολοι αυτοι που καθε βραδυ ξενυχταγαν μαζι σου στα κλαμπακια; Ολοι αυτοι που σε ηθελαν τρελα; Ολοι αυτοι, ολοι ομως, εχουν εξαφανιστει. Εσυ τους απομακρυνες ή μηπως εσυ απομακρυνθηκες;
Ξυπνας ενα πρωι και η ζωή σου εχει αλλαξει. Βλεπεις πραγματα που ποτε δεν ειχες δει. Αναγνωριζεις λεπτομερειες που ποτε δεν ειχαν υπαρξει στο οπτικο σου πεδιο. Εκει καπου δεν βλεπεις κανεναν απο τους παλιους γνωριμους. Σε εκεινο το σημειο και να τους δεις δεν θα τους αναγνωρισεις. Ειναι αλλοι. Πως βρισκοσουν με αυτους τοτε; Πως μπορουσαν, ή νομιζες οτι μπορουσαν να καταλαβουν εσενα; Μήπως δεν ησουνα εσυ;
Αναρωτιεσαι, ποια ειμαι αραγε τωρα; Ποιους θα ηθελα στη ζωή μου; Πως μπορω να τους βρω; Θα τους ανακαλυψω ποτε; Ποσο μπορω να περιμενω μονη;
Ποτε δεν ονειρευτικα πολλα. Ηθελα μονο να με αγαπανε για αυτο που ειμαι. Και τωρα δεν ξερω τι ειμαι. Αν εγω αγαπω τον εαυτο μου ετσι. Ψαχνω να βρω ανθρωπους. Ψαχνω να βρω την επαφη. Δεν την βρισκω ομως. Πουθενα. Σαν ενα αορατο συννεφο να εχει σκεπασει ολους οσους βλεπω και να μην μπορω να τους αγγιξω. Να μην μπορω να μοιραστω τιποτε μαζι τους. Αυτή είναι αραγε η υπαρξιακη μοναξια;

"Ανασυντάξου και προχώρα"... μαλάκα

Ημουν στο facebook και έψαχνα φίλους από φίλους. Εκεί πέρα κάπου τον είδα. Πάγωσα. Έχω τώρα λίγο καιρό που τον ξανασκέφτομαι συχνά, κάνω σενάρια τρελά. Αν θα τον δώ, τι θα του πω, αν θα ξαναείμαστε μαζί, με τι συνθήκες. Τον έχω ξαναβάλει στην ζωή μου με το νόημα που του έχω προσδώσει. Τι νόημα είναι αυτό όμως; Του έρωτα του μεγάλου, του ανολοκλήρωτου, του απαγορευμένου και του τόσο ωραίου.
Ήταν ο έρωτας της ζωής μου, ναι. Μαζί του, ήμουν εγώ. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου έτσι να υπήρξα ποτέ με κανέναν άντρα. Ήθελα τόσα πολλά να μου δώσει. Πήρα κάποια, όχι όμως αυτά που ήθελα πολύ. Ήθελα να είναι δικός μου. Ήθελα να υπάρχω για αυτόν και μετά το πρωί. Ήθελα να μοιαστούμε καθημερινότητα. Ήθελα να γνωρίσω και την άλλη του πλευρα. Ήθελα να του δείξω ποιά είμαι ολόκληρη. ... και μετά "Ανασυντάξου και προχώρα" ...
Πόσο με έχει κολλήσει αυτή η φράση. Ποιός νομίζει οτι είναι ο καθένας, που όταν σε θέλει πρέπει να είσαι εκεί και όταν δεν τον συμφέρει, τότε σου πετάει ένα "ανασυντάξου και προχώρα" και είναι οκ με τον εαυτό του. Και φυσικά "εγώ για σένα το λέω", "εγώ είμαι πολύ λίγος για σένα" και όλες αυτές οι παπαριές που εξυπηρετούν απλά στο να πετάξουν το μπαλάκι της ευθύνης από πάνω τους οι μικροί και ανόητοι. Και φυσικά είσαι και μεγαλόψυχος, αφού σκέφτεσαι εμένα και όχι εσένα... Αφού εσύ έχεις δείξει ότι σκέφτεσαι αυτόν, εκείνος το χρησιμοποιεί για λογαριασμό του ώστε να σου δημιουργήσει και ενοχές που δεν το κάνει για τον εαυτό του αλλά για σένα. Αχ! Τι καλόοοοος....μαλάκας!
Δεν υπάρχεις φίλε. Είσαι μακριά. Δεν σε θέλω στη ζωή μου. Δεν μου εξυπηρετείς τίποτε πια. Ακόμα και στα όνειρά μου, στις φαντασιώσεις μου, σιγά σιγά θολώνεις, σβήνεις, φεύγεις. Μπορεί για λίγο να μασάω, μπορεί για λίγο να ξανασκέφτομαι πως θα ήταν αν, αλλά ένα είναι το σίγουρο, ότι την εικόνα που έφτιαξα για σένα μέσα μου, δεν την χρειάζομαι πια. Δεν σε χρειάζομαι πια. Έχω εμένα ολόκληρη και γεμάτη.

Όταν μιλάει το παρελθόν...

Τι σου είναι το μυαλό; Μπορεί να σε φέρει από τη μια στιγμή στην άλλη τούμπα και να μην πάρεις χαμπάρι τι έγινε; Σκέψεις ήταν ή μήπως συναισθήματα παλιά, καταχωνιασμένα που βγαίνουν σαν φαντάσματα στην επιφάνεια μόλις κάποια φλέβα ευαίσθητη χτυπηθεί; Έτσι έγινε και χθές, μόλις με φίλησε. Σαν να ήμουν αλλού. Έτρεχε το μυαλό μου να δεί αν μου αρέσει , πως βλέπω το μέλλον, και αν ήθελα να κάνω παιδία με αυτόν τον άνθρωπο. ΙΟΥ! Αηδία, αίσχος! Εγώ που δεν έβλεπα παρα μόνο το τώρα, είχα μετατραπεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε ένα ανθρωποειδές που δεν βιώνει αυτά που ζεί, αλλά φαντασιώνεται με όνειρα 12χρονου κοριτσιού. Πως είναι δυνατόν;
Μου λέει : "Είσαι καλά;"
"Οχι" απαντώ, "πρεπει να το σκεφτώ..."
"Ναι μου λέει να το σκεφτείς, και αν έχεις και κάτι άλλο , να δεις τι θέλεις.
Επίσης ένας έρωτας περνάει με έναν άλλο."
"Δεν είναι αυτό, απλά εγώ δεν είμαι η ίδια, έχω αλλάξει και σοκάρομαι με τον εαυτό μου..."
"Όσο και να αλλάξεις, το ίδιο θα γίνει στο τέλος. Μια σχέση είτε θα πάει καλά, είτε όχι"
Από μέσα μου: "Σχέση?Εχουμε σχέση?" (Στα υπόλοιπα συμφωνούσα...)
Και αρχισαν όλα αυτά που με τρώγαν να παίρνουν σαρκα και οστά και να με καταδιώκουν.
Όχι δεν τον θέλω αυτόν τον άνθρωπο για σχέση, δεν μπορούμε να συννενοηθούμε, δεν είναι του γούστου μου, δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου, δεν μπορεί να καταλλάβει την διαφορετικότητά μου.
Σοκαριστικό όταν έρχεσαι τόσο κοντά με τον εαυτό σου...σοκαριστικό και τόσο αληθινό που είναι αδύνατον να ξεφύγεις, σχεδόν αδύνατον να κάνεις λάθος, άρα, μη υπαρκτός ο φόβος της καταπίεσης... Μια φοβία από την οποία βλέπεις πως σιγά σιγά απομακρύνεσαι, γιατί πλέον δεν είσαι "ολόκληρη ο άλλος", είσαι απλά ο εαυτός σου. Μόνο εσύ...

Σκόρδο, Πιπέρι Καγιέν και Αλάτι….

Είναι βράδυ. Περπατώ με το σκύλο μου στο πάρκο. Πριν από λίγη ώρα ξύπνησα από βαθύ μεσημεριανό ύπνο και αισθάνομαι την μακαρονάδα που έφαγα το μεσημέρι να με έχει φουσκώσει. Τι να έβαλα άραγε στον κιμά; Ήταν νόστιμος αλλά όχι τόσο όσο τον έκανα παλιότερα. Θυμήθηκα τον Μένιο που έλεγε ότι το παστίτσιο μου δεν είχε γεύση έντονη.
Άραγε φτιάχνουμε τα φαγητά μας όπως επιλέγουμε να είναι και οι σχέσεις μας; Θέλουμε ένα καυτερό φαγητό όπως θέλουμε κι έναν «επικίνδυνο» άντρα; Συμβιβαζόμαστε με ανάλατα φαγητά επειδή δεν αντέχουμε το «κάψιμο» από μια σχέση έξω απ’ τα νερά μας; Κι αν φτιάχνουμε ανάλατα και χωρίς μπαχάρια φαγητά για πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να κρατήσει; Δεν θα έχουμε κάποτε την επιθυμία να φάμε αυτό που γουστάρουμε; Να γευτούμε τα μπαχάρια σε ένα Ταϊλανδέζικο, το γλυκόξινο ενός Κινέζικου, το καυτερό του Μεξικάνικου φαγητού;
Τα φαγητά μου ήταν ανάλατα. Έλεγα ότι αλάτι μπορείς να προσθέσεις, δεν μπορείς όμως να το αφαιρέσεις από ένα φαγητό. Η αλήθεια είναι ότι επέλεγα να τα κάνω έτσι επειδή ήθελα να μπορεί να τα φάει ο οποιοσδήποτε, όχι για να ικανοποιήσω τον δικό μου ουρανίσκο. Ήθελα να είμαι αγαπητή και αποδεκτή από τον καθένα, να μην με απορρίψει κάποιος, δεν το άντεχα. Έτσι κάθε φορά μεταμορφωνόμουν, άλλαζα ανάλογα με το ποιος ήθελα να είναι πλάι μου. Έκανα τα πάντα για να μπορέσω να ανήκω κάπου, όχι όμως με τον δικό μου τρόπο, με τις υποδείξεις των άλλων. Μπορούσα να υπάρχω μόνο αν κάποιος με διάλεγε. Η αντανάκλαση! Ψέμα! Δεν ήμουν εγώ. Αντανακλούσα τους άλλους. Ήμουν η μήτρα των άλλων. Ήμουν ο έρωτας των άλλων και όλα όσα αυτοί ήθελαν να δουν πάνω μου, εγώ τα πραγματοποιούσα. Λεπτές εγχειρήσεις στον εαυτό μου που παραβίαζαν την προσωπικότητά μου, βίαζαν τον αυτοσεβασμό μου και μείωναν την αυτοεκτίμησή μου.
Γύρισα σπίτι. Μαγείρεψα. Κιμά πάλι. Όμως αυτή τη φορά ήταν πεντανόστιμος. Αυτή τη φορά έβαλα σκόρδο, πιπέρι Καγιέν, πάπρικα και αλάτι, όσο εγώ ήθελα, τόσο όσο εμένα μου άρεσε. Αυτή είμαι εγώ.

λέω μέρα... λές μαύρο ...

"Τι έγινε τώρα; Ήρθε μου είπε αυτά που είχε και έφυγε κύριος. Τι εγινε ρε μεγάλε; Ηρθες για να μας αδειασεις και δεν τρεχει και τιποτε; Που είναι η δική μου οπτική στο θέμα? Υπάρχει; Βέβαια. Την ζήτησες; Οχι. Την είπα; Ναι. Την κατάλαβες; Δεν νομίζω Τάκη. Τουλάχιστον προσπάθησες, έκατσες, συζήτησες; Επίσης όχι.
Γειά.
Γεια."
Το νόημα είναι πως εσύ έχεις κάνει βήματα με τον εαυτό σου, αλλά εκείνος όχι. Καταλαβαίνεις ότι δεν μπορεί να ευθύνεσαι για τα πάντα και δίνεις τις ευθύνες πίσω από εκεί που ήρθαν. Νιώθεις τα πάντα που σε έχουν πληγώσει, τίποτε δεν είναι νεκρωμένο και άψυχο. Όλα παίζουν μπάλα, τόσο για σένα όσο και για τον άλλο. Και καταλαβαίνεις ότι μπορείς να δεις τον άλλον, μόνο αν αφήσεις τα δικά σου λίγο απ’ έξω. Όταν δε, τα αφήσεις, έχεις το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να πεις αυτά που εσύ πιστεύεις, να πεις αυτά που σε κάνουν αυτό που είσαι, να δώσεις το δικό σου στίγμα. Αν ο άλλος κάνει το ίδιο, εξαρτάται από αυτόν αποκλειστικά και δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό.
Χρεώθηκα όμως ένα βάρος. Ένα «φταίω» που από μικρή το έχω χρεωμένο. Το ότι δεν έκανα αρκετά για να με καταλάβουν... η μαμά μου και ο μπαμπάς μου, να δουν ποια είμαι... Είναι δικό τους θέμα αυτό, όχι δικό μου φταίξιμο, δεν μπορώ να χρεώνομαι συνεχώς κάτι που δεν είναι δικό μου, κάτι που δεν μπορούσα να χειριστώ επειδή ήμουν παιδί. Τότε δεν μίλαγα, απλά υπέθετα και προχωρούσα στο μουγγό, πάντα με μια πληγή συνεχώς ανοιχτή. Τώρα όμως μπορώ καλύτερα, τώρα κάνω κάτι διαφορετικό, μιλάω, λέω ποια είμαι και ο άλλος μπορεί να επιλέξει, αν θα το δει ή όχι, αν θα το αποδεχτεί ή όχι. Και αυτό είναι δικό του πρόβλημα, όχι δικό μου.
Τελικά μιλήσαμε. Μίλαγα ναι, εξέθετα απόψεις ναι, έλεγα ποια είμαι ναι. Με άκουγε, όχι. Λυπηρό να εξηγείς στον άλλον και να προσπαθείς να του δείξεις μια άλλη οπτική, και εκείνος εκτός από το να την αγνοεί παντελώς να μην την δέχεται και σαν πιθανότητα. Λυπηρό για τον ίδιο, όχι για μένα. Που δεν θα μπορέσει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, να είναι με κάποιον που να έχει γνώμη αντίθετη από την δική του. Τι θα γινόταν όμως αν εγώ υπέκυπτα και δεν μίλαγα, αν πέρναγε έτσι στο ντούκου και δεν συνεχιζόταν η κουβέντα; (η αλήθεια είναι ότι πήγε να το κάνει και δεν τον άφησα, ξέρεις συμπεριφορά δεν τρέχει τίποτε και έλα εδώ να αγαπηθούμε κλπ). Ο δρόμος είναι ο ίδιος και απαράλλαχτος όπως κάθε φορά. Δεν μιλάω, τα κρατάω, με τρώνε και κάποια στιγμή γίνεται το μπαμ και φεύγω και πολύ δράμα και πολύ ζόρι και στο τέλος μια ανακούφιση που έφυγα.
Όχι πια. Δεν είμαι το κοριτσάκι που μασάει σε απειλές ότι θα φύγουν από κοντά του, δεν κολλάω σε εξαρτητικές σχέσεις, δεν μου κάνουν πια.