Εισαι μια αλλη...

Είμαι θυμωμένη. Είμαι εκνευρισμένη. Ολοι αυτοι που καποτε ελεγαν πως ειναι φιλοι σου, που ειναι; Ολοι αυτοι που καποτε σε νοιαζονταν; Ολοι αυτοι που καθε βραδυ ξενυχταγαν μαζι σου στα κλαμπακια; Ολοι αυτοι που σε ηθελαν τρελα; Ολοι αυτοι, ολοι ομως, εχουν εξαφανιστει. Εσυ τους απομακρυνες ή μηπως εσυ απομακρυνθηκες;
Ξυπνας ενα πρωι και η ζωή σου εχει αλλαξει. Βλεπεις πραγματα που ποτε δεν ειχες δει. Αναγνωριζεις λεπτομερειες που ποτε δεν ειχαν υπαρξει στο οπτικο σου πεδιο. Εκει καπου δεν βλεπεις κανεναν απο τους παλιους γνωριμους. Σε εκεινο το σημειο και να τους δεις δεν θα τους αναγνωρισεις. Ειναι αλλοι. Πως βρισκοσουν με αυτους τοτε; Πως μπορουσαν, ή νομιζες οτι μπορουσαν να καταλαβουν εσενα; Μήπως δεν ησουνα εσυ;
Αναρωτιεσαι, ποια ειμαι αραγε τωρα; Ποιους θα ηθελα στη ζωή μου; Πως μπορω να τους βρω; Θα τους ανακαλυψω ποτε; Ποσο μπορω να περιμενω μονη;
Ποτε δεν ονειρευτικα πολλα. Ηθελα μονο να με αγαπανε για αυτο που ειμαι. Και τωρα δεν ξερω τι ειμαι. Αν εγω αγαπω τον εαυτο μου ετσι. Ψαχνω να βρω ανθρωπους. Ψαχνω να βρω την επαφη. Δεν την βρισκω ομως. Πουθενα. Σαν ενα αορατο συννεφο να εχει σκεπασει ολους οσους βλεπω και να μην μπορω να τους αγγιξω. Να μην μπορω να μοιραστω τιποτε μαζι τους. Αυτή είναι αραγε η υπαρξιακη μοναξια;