"Ανασυντάξου και προχώρα"... μαλάκα

Ημουν στο facebook και έψαχνα φίλους από φίλους. Εκεί πέρα κάπου τον είδα. Πάγωσα. Έχω τώρα λίγο καιρό που τον ξανασκέφτομαι συχνά, κάνω σενάρια τρελά. Αν θα τον δώ, τι θα του πω, αν θα ξαναείμαστε μαζί, με τι συνθήκες. Τον έχω ξαναβάλει στην ζωή μου με το νόημα που του έχω προσδώσει. Τι νόημα είναι αυτό όμως; Του έρωτα του μεγάλου, του ανολοκλήρωτου, του απαγορευμένου και του τόσο ωραίου.
Ήταν ο έρωτας της ζωής μου, ναι. Μαζί του, ήμουν εγώ. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου έτσι να υπήρξα ποτέ με κανέναν άντρα. Ήθελα τόσα πολλά να μου δώσει. Πήρα κάποια, όχι όμως αυτά που ήθελα πολύ. Ήθελα να είναι δικός μου. Ήθελα να υπάρχω για αυτόν και μετά το πρωί. Ήθελα να μοιαστούμε καθημερινότητα. Ήθελα να γνωρίσω και την άλλη του πλευρα. Ήθελα να του δείξω ποιά είμαι ολόκληρη. ... και μετά "Ανασυντάξου και προχώρα" ...
Πόσο με έχει κολλήσει αυτή η φράση. Ποιός νομίζει οτι είναι ο καθένας, που όταν σε θέλει πρέπει να είσαι εκεί και όταν δεν τον συμφέρει, τότε σου πετάει ένα "ανασυντάξου και προχώρα" και είναι οκ με τον εαυτό του. Και φυσικά "εγώ για σένα το λέω", "εγώ είμαι πολύ λίγος για σένα" και όλες αυτές οι παπαριές που εξυπηρετούν απλά στο να πετάξουν το μπαλάκι της ευθύνης από πάνω τους οι μικροί και ανόητοι. Και φυσικά είσαι και μεγαλόψυχος, αφού σκέφτεσαι εμένα και όχι εσένα... Αφού εσύ έχεις δείξει ότι σκέφτεσαι αυτόν, εκείνος το χρησιμοποιεί για λογαριασμό του ώστε να σου δημιουργήσει και ενοχές που δεν το κάνει για τον εαυτό του αλλά για σένα. Αχ! Τι καλόοοοος....μαλάκας!
Δεν υπάρχεις φίλε. Είσαι μακριά. Δεν σε θέλω στη ζωή μου. Δεν μου εξυπηρετείς τίποτε πια. Ακόμα και στα όνειρά μου, στις φαντασιώσεις μου, σιγά σιγά θολώνεις, σβήνεις, φεύγεις. Μπορεί για λίγο να μασάω, μπορεί για λίγο να ξανασκέφτομαι πως θα ήταν αν, αλλά ένα είναι το σίγουρο, ότι την εικόνα που έφτιαξα για σένα μέσα μου, δεν την χρειάζομαι πια. Δεν σε χρειάζομαι πια. Έχω εμένα ολόκληρη και γεμάτη.