Πότε;

Τοσες σκεψεις , τοσα συναισθήματα, που με καταρρακώνουν. Καθε μερα μου αποκαλύπτεται και κατι καινουριο για τον εαυτο μου. Χθες, ήμουν σε σπίτι φίλων, είχα ενθουσιαστεί με την ιδεά ότι θα γνωρίσω νέους ανθρώπους =, που θα ξεφύγω από τον κύκλο της δουλειάς μου και θα κάνω επαφή με άτομα καινούρια που κάτι θα ε΄χουν να μου πούν. Ήμουν εκεί, μίλαγα, μου μιλούσαν, δεν ένοιωθα όμως, τίποτε πια δεν με ενδιαφέρει, τίποτε δεν μου ξυπνάει τη διάθεση να ζήσω, να αποκτήσω κι άλλες εμπειρίες. έχω αποσκευές αρκετές στο μέχρι τώρα ταξίδι μου, ίσως έχω κουραστεί να τις κουβαλάω. Ίσως πάλι έχω κουραστεί να κουβαλάω κι άλλων τις αποσκευές. Χρειάζομαι ένα διαλλείμμ από αυτό που με κυνηγάει. Τί είναι αυτό ; Δεν ξέρω. Φόβος,μάλλον .
Φόβος ότι θα είμαι μόνη , ότι δεν θα υπάρξει ποτέ κανένας με τον οποίο να κάτσω, ο οποίος να με θέλει για αυτό που είμαι και να αποφασίσει να κάτσει τελικά, όσο και να τον διώχνω. Φόβος ότι αυτά που βλεπω δεν θα τα δεί κανενας αλλος, ότι δεν θα με καταλάβει κανένας, δεν θα μπει κανείς στον κόπο... και τελικά αυτ΄οπου κάνω είναι εγώ να μην μπαίνω στον κόπο. Εγώ να μην κάνω επαφή.
Η επαφή κοστίζει, ομως άραγε αξίζει; Αξίζει αυτό το μοίρασμα; Αξίζει το μετά; Η απογοήτευση που θα πάρεις; Πόσο, πόσα μπορείς να κουβαλήσεις; Πόσες προσδοκείες ακόμα μπορείς να δείς να χάνονται; Τι περιμένεις μετά από τόσο περίμενε; Κάποιον να σου χτυπήσει την πόρτα; Αφού όποιος το κάνει, έχει τους δικούς του λόγους, τις δικές του ανάγκες να καλύψει και δεν δίνει δεκάρα για τις δικές σου. Και εσύ τι κάνεις; Ότι ξέρεις καλύτερα. Να δίνεις αυτό που θέλουν οι άλλοι, να δίνεις μπάς και κάποιος από αυτούς θα θελήσει να σου δώσει αυτό που εσύ θέλεις. Και κατλήγεις στο συμπέρασμα ότι κανένας απο αυτούς δεν αξίζει την δική σου αγάπη. ότι κανείς δεν μπορεί να σε νιώσει . Και είσαι μόνος. Επιλέγεις να κάτσεις μόνος. Επιλέγεις να μην κάνεις πια επαφή.
Κι αυτό σε σκοτώνει.
Οι μέρες περνάνε με καφέ και τσιγάρο. Το σπίτι βρωμάει από μέρες τώρα, γιατί δεν μπαίνεις στον κόπο να πάρεις τη σκούπα από την αποθήκη. Για ποιό λόγο άλλωστε; Ποιός θα 'ρθει. Είσαι μόνη. Το ίδιο και με τον εαυτό μου. Έχω να πάω στην αισθητικό κάτι μήνες. Γιατί ; Ποιός θά 'ρθει; Γιατί δεν μου συμβαίνουν πια πράγματα; Κάποτε κάθε μέρα ήταν φανταστική, ανεπανάληπτη, είτε καλώς είτε κακώς; Τί συνέβει; Πότε αποφάσισα να μήν ξαναζήσω; Πότε άρχισα να φοβάμαι τον κόσμο; Πότε ξέκοψα τελείως από το "Αύριο είναι μια καινούρια μέρα" ; Πότε ;
Μερικές φορές σκέφτομαι ότι πρέπει να είναι που ερωτεύτηκα. Μία και μοναδική φορά! Από τότε άλλαξα, είδα αλλιώς τα πράγματα, κατάλαβα τι υπάρχει και το έχανα. Είναι όπως ο σκλάβος που δεν ξέρει τι είναι η ελευθερία και δεν την αναζητά γιατί δεν την γνώρισε ποτέ. Όταν όμως την γνωρίσει τότε δεν θέλει να ξαναγυρίσει πίσω με όποιο κόστος. Και εγώ πληρώνω αυτό το κόστος. Το κόστος της γνώσης του συναισθήματος που μπορεί να σε κάνει να νομίζεις ότι τα μπορείς όλα. Ακόμα και να χτίσεις στην άμμο χωρίς να διαλυθεί το όνειρο από το πρώτο μικρό κύμα. Και έρχεται το πρώτο, και παίρνει μαζί του ένα πύργο. Και βλέπεις κι άλλα να έρχονται, και φοβάσαι ότι θα τα πάρει όλα. Και αποφασίζεις να τα διαλύσεις μόνη σου. Να το λήξεις εσύ πρίν κάποιος άλλος το κάνει. Γιατί; Δέν ξέρω. Ίσως γιατί θέλεις να έχεις τον έλεγχο. Ίσως γιατί ξέρεις ότι δεν μπορείς να ελέξεις τίποτε, γιαυτό φοβασαι περισσότερο.

Κυκλοι

Αγωνια, προσπαθεια, αναγνωριση,  προσαρμογη ...
Απογοητευση, θυμος, θλιψη, μοναξια
Στασιμοτητα, Αισθηση, Δραση, Αναγεννηση

Κύκλοι, παντα οι ίδιοι, παντα τα ιδια μοτιβα, οι ιδιες ιστοριες, οι αισθησεις ιδιες...

Αγωνιάς γιατι θέλεις να ανηκεις καπου
Προσπαθεις, υπερ του δεοντος, να ανηκεις
Αναγνωριζεσαι επειδη εδειξες αυτο που ηθελαν
Προσαρμοζεσαι με εναν εαυτο που δεν ειναι δικος σου

Απογοητευσαι που δεν σε δεχονται οπως εσυ εισαι
Θυμωνεις οταν δεν σε αναγνωριζουν
Θλιβεσαι γιατι εισαι παλι μονη
Και η μοναξια ειναι η μονη που σου εχει απομεινει

Μενεις ακινητος επειδη δεν ξερεις πως να συνεχισεις
Νιωθεις κατι ξαφνικα και
Προχωρας, αντιδρας, μεγαλωνεις
Γεννιεσαι ξανα



εισαι αλλη; εισαι η ιδια;
που; πως;

ο Αγγελός μου

Πάνε 2 και μέρες που έχει να εμφανιστεί. Ήταν πάντα δίπλα μου και εγώ έφυγα. Όμως δεν τον εγκατέλειψα, τον άφησα σε καλά χέρια, εκεί που ήταν χαρούμενος και ευτυχισμένος. Που μπορούσε να βγαίνει βόλτα μόνος του και να τρέχει κατουρώντας όποιο δεντράκι και τοιχάκι ήθελε. Θυμάμαι την ημέρα που γύρισα από το νοσοκομείο. Ήξερε ότι κάτι έτρεχε και μόλις με είδε να μπαίνω στο σπίτι έτρεξε καταπάνω μου όλο χαρά. Από την πολύ ευτυχία, έπαθε μια ελαφριά ευτυχώς κρίση καρδιάς. Όλοι τρομάξαμε.
Πόσο μικρός ήταν όταν τον πρωτοπήρα από εκείνο τον φούρνο που γεννήθηκε. Χωρούσε στις χούφτες μου και τον κουβάλησα μέχρι το σπίτι στην αγκαλιά μου, κουρνιασμένο δίπλα στην καρδιά μου. Άκουγε το θόρυβο και το τράνταγμα από το δρόμο και τρεμε από το φόβο. Τον άφησα στα πλακάκια της κουζίνας και εκέινος γλίστησε -δεν μπορούσε να περπατήσει καλά ακόμα- ανοιξε διάπλατα στα τέσσαρα πόδια του. Ήταν μόλις 1 μηνών. Ήταν το πρώτο από 4 κουτάβια που πήγε να φάει από πιάτο. Πολύ έξυπνος και πάντα χαρούμενος και πρόθυμος για όλα.
Ήταν, είναι και θα είναι ο δικός μου Άγγελος. Αυτός που ήταν πάντα δίπλα μου. Τότε που έξω από το πάραθυρό μου κάποιος με κατασκόπευε. Τότε που βγαίναμε μαζί βόλτες για να ξεπεράσω την κατάθλιψή μου. Τότε που ήμουν τόσο ερωτευμένη και αυτός τόσο πολύ χαρούμενος που με έβλεπε έτσι. Όταν ήμουν στενοχωρημένη και έκλαιγα εκέινος καθόταν στα πόδια μου ή έβαζε το κεφάλι του πάνω στα γόνατά μου και με κοίταγε με τόση κατανόηση.
Μεγαλώσαμε μαζί. Ήμουν 22 και τώρα είμαι 35. 13 χρόνια μαζί. Εκδρομές, βόλτες, διακοπές, σπίτι, φίλοι, ακόμα και στη δουλειά τον πήρα μια φορά. Είχαμε κοινή ζωή, κοινή πορεία, χωρις να επιβαλλουμε ο ενας τις επιθυμιες του στον αλλο. Έκανε ότι ήθελε. Έιχε την ελευθερία του και εγώ τη δική μου. Έβγαινε βόλτα μόνος του, γύρναγε στη πόρτα και με περίμενε όταν πιά είχε βαρεθεί ή κουραστεί. Ακόμα και τώρα στη Θεσσαλονίκη, κατέβαίναμε τα σκαλιά της πολυκατοικίας γαι να του ανόιξω την πόρτα και όταν ήθελε να γυρισει απλά γαύγιζε κάτω από το μπαλκόνι.
Θυμάμαι όταν πρωτοβγήκε μόνος του. Είχα πάθει ρήξη συνδέσμου και φορούσα ναρθηκα για 2 βδομάδες. Ήταν 6-7 μηνων και πήγα να τον βγάλω βόλτα με τις πατερίτσες. Εγώ κατέβαινα ακόμα τα σκαλιά όταν εκείνος ήταν έξω από την αυλή. Αποφάσισα να γυρίσω πίσω στο σπίτι με ανοιχτή την πόρτα. Εκείνος είδε ότι δεν ερχόμουν και μέσα σε 5 λεπτά γύρισε να δεί. Με είδε να τον περιμένω. Ένιωσε ασφάλεια και ξανβγήκε. Αυτή τη φορά για 10 λεπτά. Την επόμενη μέρα έφυγε για 30. Και την επόμενη για 1 ώρα. Κάποια μέρα μου τηλεφώνησαν από τον παρακάτω δρόμο. Είχε μπεί μέσα σε ένα μαγαζί και έκλαιγε. Ευτυχώς είχε τα στοιχεία μου επάνω του και ετσι πήγα και τον πήρα. Από τότε όποτε χανόταν, εμπαινε μέσα σε μαγαζιά και εκλαιγε. Μου τηλεφωνούσαν και πήγαινα. Μέχρι που δεν χρειαζόταν πια, είχε μάθει όλόκληρη την πόλη! Μου έκαναν πλάκα οι φίλοι μου "Και αν χαθεί Κυριακή που είναι κλειστά τα μαγαζια;" Και πράγματι, μια Κυριακή πήρα ένα τηλεφώνημα από μια κυρία που είχε μια πανσιόν με αυλή. Ο κύριος μπήκε μέσα και άρχισε να κλαίει! "Ειδατε;", ειπα, "το δικό μου το σκυλί είναι πανέξυπνο, θα την βρεί την ακρη!". Όπως τότε που έλλειπε 1,5 μέρα. Μάλλον είχε παέι για σκύλες και κάπου σκάλωσε ή τον έκλεισαν. Εκείνος κατάφερε να γυρίσει αλλά χωρίς λουρι. Είχε μάθει να βγαίνει από το λουρί του!
Ελπίζω να είναι καλά και αν θέλει θα βρεί τρόπο να γυρίσει!

Ολα από την αρχή!

Και τελικα το εκανα...
Εφυγα, τωρα ειμαι σε αλλη πολη, σε αλλη χωρα. Και συνεχίζω, ή τουλάχιστον συνέχιζα την ίδια ιστορία...Δουλειά, σπίτι, ψώνια...Τίποτε διαφορετικό...Νόμιζα, έτσι το έβλεπα. Αρκεί μια εικόνα, μια λέξη να σου γυρίσει το μυαλό. Είχα ξεχάσει ποιά ήμουν τελείως. Τα τελευταία 3 χρόνια ήμουν πολύ απασχολημένη να γνωρίσω το "κλειδωμένο" από πάντα εαυτό που ξέχασα τελείως αυτόν που πάντα ήξερα. Τον πιο διασκεδαστικό, τον πιο ανέμελο, αυτόν που δεν έχει πλάνο τα Σαββατοκύριακα και τις διακοπές...που μπορει να ξεκινησει για Αθήνα και να βρεθεί στη Γερμανία. Αυτόν τον είχα ξεχάσει τελείως. Σαν να τον είχα διαγράψει. Ύπάρχει όμως, και τελικά επανήρθε να μου θυμίσει ότι υπάρχουν πολλά πράγματα εκεί έξω που δεν έχω ακόμα κάνει και πολλούς ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει, και το σημαντικότερο ότι είμαι/έχω πολύ περισσότερα κομμάτια που δικαιούνται να βγούν στην επιφάνεια. Και κάποια από αυτά μπορώ να τα ανασύρω αναπάσα στιγμή γιατί τα αναγνωρίζω καλύτερα. Είναι πολύ διασκεδαστικό να παίζεις. Το να γνωρίζεις από πρίν, είναι βαρετό. Το να παίζεις όμως, είναι ανατριχιστικά ξεσηκωτικό! Χαρτιά ! Πως είναι όταν δεν έχεις μαρκαρισμένη τράπουλα, όμως ξέρεις να μετράς και τα μελετάς τον αντίπαλο. Να γουστάρεις κάθε φορά που ένα ακόμα χαρτί τραβιέται και μπορεί να αλλάξει όλο το σκηνικό. Που μπορεί από προβάδισμα να είσαι τελευταίος!
Αυτή την αίσθηση είχα να την νιώσω από τότε που γνώρισα το playback θέατρο!!! Αυτοσχεδιασμός σε σώμα, συναίσθημα και μυαλό! Ελευθερία. μμμμ... Τίποτε δεδομένο, τίποτε παλιό. Όλα από την αρχή!

Ασχετη, θεατης ή παίχτρια;

Εδω και πολύ καιρό, περνάω τις ώρες της μέρας ώς εξής:
Κάθομαι ατέλειωτες ώρες σπίτι μου, βλέπω τηλεόραση, διαβάζω βιβλία, φροντίζω τα ζώα μου και τον εαυτό μου. Πάω στην δουλεία μου, ενημερώνομαι για νέες εφαρμογές όπως κάθε σωστή επαγγελματίας. Δύο με τρείς φορές την εβδομάδα παίρνω κάποιον τηλέφωνο για καφε ή κουβεντούλα, μάλλον τηλεφωνικά και τα δύο, καθότι σπάνια πλέον βγαίνω. Μία φορά το μήνα στην αισθητικό που είναι και φίλη οπότε μετά έχει έξοδο ή μέσα με εκ' βαθέων εξομολόγηση. Η μόνη ιδιαίτερη, χωρίς πρόγραμμα, ασχολία μου τους τελευταίους 3 μήνες είναι η αποστολή βιογραφικών σε όλη την Ευρώπη και η συμμετοχή σε τυχόν συνεντέξεις που θα προκείψουν από αυτές. Ναί, είμαι από αυτούς που θέλουν να "φύγουν". Να πάνε σε νέους καλύτρους τόπους, με καλύτερες προοπτικές από το Ελλαδιστάν. Να έχουν καλύτερες ευκαιρίες που θα τους αναδείξουν σαν επαγγελματίες. Να απολαύσουν κράτη με σεβασμό στον πολίτη και τις ανάγκες του.΄
Μόλις χθές όμως, περπατώντας με το σκύλο μου (αν αυτό έχει σημασία), αναρρωτήθηκα: "Θέλω σίγουρα να φύγω;", "Αν ήθελα να φύγω, δεν θα το είχα καταφέρει μέχρι τώρα;", "Είναι αυτό που πάντα ήθελα;'Η απλά το έλεγα για να ξεφύγω από κάτι και απλά κόλλησε η βελόνα;", "Μήπως απλά δεν αξίζω για τις μεγάλες εταιρίες του εξωτερικού;Είμαι μήπως ανεπαρκής στη δουλεια μου όσο αφορά τα στανταρντ του εξωτερικού; Πρέπει να κάνω κάτι άλλο από αυτό που έκανα και επένδυσα τόσο καιρό; Και τι; Πως θα βρώ την συνέχεια;"
Σκεπτόμενη όλα αυτά κοίταξα την ζωή μου τελευταία. Δεν λέει και πολλά ε; Μία ρουτίνα πολύ συγκεκριμένη, πολύ πειθαρχειμένη, πολύ αποστειρωμένη και πολύ βαρεμένη (βαρετή). Δεν κάνω τίποτε που να μου δίνει αυτό που ζητάω. Είμαι συνέχεια με μια λίστα πραγμάτων που καθημερινά δεν αλλάζει, δεν δοκιμάζω νέα πράγματα, δεν αλλάζω το πρόγραμμά μου. Λές και είμαι ένα ρομπότ που το έχουν προγραμματίσει με ένα software χωρίς upgrades. Κρίμα!
Κάποτε, όταν έπαθα ρήξη συνδέσμου, και χρειάστηκε να μείνω σπίτι μου 2 βδομάδες, φρίκαρα. Οι φίλοι μου ερχόταν καθημερινά μου έκαναν παρέα και με βοηθούσαν σε διάφορα πράγματα, όμως φρίκαρα στη σκέψη ότι αν μου είχε συμβεί κάτι χειρότερο, δεν θα είχα προλάβει να κάνω τίποτε από όσα ήθελα. Τώρα, μετά από καμια 10αρια χρόνια, μετά από την εγχείρηση που μόλις έκανα, και χωρίς κανένα να με επισκευτεί, δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε ένα πράγμα που να ήθελα να κάνω τόοοοοοοσο πολύ ώστε να με ενεργοποιήσει να σηκωθώ και να το κάνω.
Τότε και για πάρα πολύ καιρό, ήμουν παίχτρια. Τώρα είμαι θεατής. Και μου τη σπάει. Με εκνευρίζει. Με θυμώνει πολύ. Γιατί θέλω να ξαναπαίξω. Θέλω να ξαναμπώ στο παιχνίδι. Να "λερωθώ". Να "βραχώ". Να "λιαστώ".Να "πέσω" και να "ξανασηκωθώ". Και φτού κι απ' την αρχή. Να γουστάρω λίγο.
Αλλά, δεν ξέρω πώς να το κάνω. Πώς από αποσυρμένος παλαίμαχος ξαναμπαίνεις στο ρινγκ; Πώς ξαναγίνεσαι από θεατής παίχτρια;

Νέο νόημα!

Πάντα πίστευα ότι το θέατρο για μένα ήταν μια μορφή εξωτερίκευσης των συναισθημάτων μου. Μια μορφή εκτόνωσης, μια άλλη πραγματικότητα που δεν μπορούσα να μοιραστώ με τον κόσμο, μια δική μου πλευρά που ήταν αδύνατο να εντάξω στην καθημερινότητα, μια ψυχοθεραπεία. Έτσι όταν πριν δυο χρόνια άρχισα τη ατομική βιωματική θεραπεία, σταμάτησα το θέατρο. Για 2 χρόνια πίστευα ότι πλέον δεν μου ήταν απαραίτητο, είχα εκπληρώσει την ανάγκη μου για έκφραση με άλλο τρόπο πια και έτσι δεν έβρισκα το λόγο για να το ξαναρχίσω.
Όλοι μου έλεγαν πόσο ήμουν φτιαγμένη για αυτό, πόσο τους άρεσα και πως δεν έπερεπε να το αφήσω. Η απάντησή μου ήταν ότι δεν θέλω να κάνω πια κάτι έτσι για να το κάνω, για να λέω ότι κάνω κάτι, και ότι αυτό που έκανα δεν με καλύπτει πια. Ήθελα κάτι άλλο. Περνώντας οι μήνες, μια φίλη άρχισε να κάνει το ντεμπούτο της σε μια καινούρια διαδρομή, σαν εκπαιδεύτρια ομάδων σε ένα νέο σχετικά είδος θεάτρου, το Playback theatre. Ήθελα να το δοκιμάσω, αν δώ αν αυτό μπορούσε να μου δώσει κάτι διαφορετικό, κάτι καινούριο. Το άρχισα. Η επανεπαφή με τον κόσμο που είχα αφήσει πίσω μου δεν μου είχε λείψει ιδιαίτερα. Το είδος του θεάτρου με ενδιέφερε όμως έλλειπε κάτι από την νέα μου δραστηριότητα. Έλλειπε το "γιατί".
Γιάτι το κάνω; Γιατί μπήκα σε αυτή τη διαδικασία; Τι θέλω από αυτό; Για αρκετές βδομάδες πήγαινα έτσι, χωρίς απάντηση. Όμως όλο και το ερώτημα μεγάλωνε στο κεφάλι μου. Χρειαζόμουν ένα νόημα για την καινούρια μου διαδικασία. Μέχρι που χθές αφήνοντας τον εαυτό μου να πλεύσει στα βαθιά της διαδικασίας, το ανακάλυψα.
Αποκάλυψη ! Το βρήκα! Η επαφή! Τόσο καιρό πρίν το θέτρο γιαμένα ήταν επαφή με τον εαυτό μου, με τίς βαθύτερες πτυχές αυτού που δεν μπορούσα ούτε στην ίδια μου να παραδεχτώ. Τώρα το θέατρο για μένα είναι η επαφή με τον κόσμο! Είναι η δυνατότητα να ανακατέψω λιγάκι το υγρό μάγμα των γύρω μου. Με σεβασμό, με ενδιαφέρον, με τρυφερότητα. Να δώ αν και τι μου δημιουργει. Να είμαι διαθέσιμη ώστε και οι άλλοι να με δούν , να ανακατέψουν κι εκείνοι το δικό μου υγρό και έτσι δυναμικά να προχωρήσω , για πρώτη φορά, μαζί με άλλους. Όχι όλους. Μόνο εκείνους που εγώ επιλέξω...

Αφήνω την καρέκλα , honey.

Τόσο καιρό τι στο καλό προσπαθούσε να κάνει; Τι ήθελε να πετύχει με τις «γκαζιές» μπροστά μου και το τρέξιμο να με φτάσει; Και τον τελευταίο καιρό γιατί τα έκοψε; Και όταν ήρθε το σ/κ μέσα σε όλους το έπαιζε μάγκας και ωραίος και cool; Ποιος είσαι ρε ψευτόμαγκα; Ποιος νομίζεις ότι είσαι και τι παριστάνεις; Και καλά δεν ενδιαφέρεσαι; Και καλά εγώ ήμουν η κολλημένη; Και καλά εσύ με παράτησες; Και εγώ νομίζεις ότι τα χάφτω; Και νομίζεις ότι είμαι για να εξυπηρετώ το δικό σου χαβά; Ότι θα είμαι εκεί για να επιβεβαιώσω τη μαλακία που σε δέρνει; Ότι ήρθα για να γίνω ρεζίλι, μπροστά σε τόσους γνωστούς και συναδέλφους; Για να έχετε να συζητήσετε και να σχολιάσετε ΕΜΕΝΑ από Δευτέρα;
Λίγο βέβαια έλλειψε να γίνω ρεζίλι. Η αδιαφορία του μου έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ήθελα να πετύχω. Με τρέλανε, με οδήγησε στο άκρο της μη ύπαρξης, του μη ενδιαφέροντος στο πρόσωπό μου. Παρ’ ολίγο να στείλω μήνυμα «Γιατί μας σνομπάρεις;» …. Ευτυχώς, δεν…!!!
Και τι; Εγώ υπάρχω μόνο όταν εκείνος θελήσει; Δεν έχω προσωπικότητα δικιά μου μέσω της οποίας υπάρχω και δρω εξαιρετικά; Τι ανασφάλεια! Τι έλλειψη κέντρου! Όχι αγάπη μου!!! Όχι! Δεν αρκούμαι στα λίγα πλέον! Δεν αρκούμαι στα ψίχουλα που σου ζήταγα να μου πετάξεις για να υπάρξω! Δεν θέλω όσους δεν είναι ευγνώμονες που είναι κομμάτι της ζωή μου και που δεν μου το δείχνουν καθημερινά. Δεν χρειάζομαι ΕΣΕΝΑ για να ζήσω. Χρειάζομαι τη ζωή μου μαζί με ΕΣΕΝΑ, όποιος κι αν είσαι! Δύο άνθρωποι με το ίδιο ενδιαφέρον, δύο άνθρωποι που σέβονται ο ένας την ύπαρξη και τη διαφορετικότητα του άλλου, δύο άνθρωποι που νοιάζονται ο ένας για τον άλλον και προσπαθούν για να χτίσουν επαφή. Και ναι, ας κοστίσει, μόνο έτσι γνωρίζεις πραγματικά τον εαυτό σου. Επιλέγοντας συνειδητά τα βήματα! Όχι παίζοντας κρυφτούλι πίσω από εξαρτητικές σχέσεις…
Αφήνω την καρέκλα , honey.