Πότε;

Τοσες σκεψεις , τοσα συναισθήματα, που με καταρρακώνουν. Καθε μερα μου αποκαλύπτεται και κατι καινουριο για τον εαυτο μου. Χθες, ήμουν σε σπίτι φίλων, είχα ενθουσιαστεί με την ιδεά ότι θα γνωρίσω νέους ανθρώπους =, που θα ξεφύγω από τον κύκλο της δουλειάς μου και θα κάνω επαφή με άτομα καινούρια που κάτι θα ε΄χουν να μου πούν. Ήμουν εκεί, μίλαγα, μου μιλούσαν, δεν ένοιωθα όμως, τίποτε πια δεν με ενδιαφέρει, τίποτε δεν μου ξυπνάει τη διάθεση να ζήσω, να αποκτήσω κι άλλες εμπειρίες. έχω αποσκευές αρκετές στο μέχρι τώρα ταξίδι μου, ίσως έχω κουραστεί να τις κουβαλάω. Ίσως πάλι έχω κουραστεί να κουβαλάω κι άλλων τις αποσκευές. Χρειάζομαι ένα διαλλείμμ από αυτό που με κυνηγάει. Τί είναι αυτό ; Δεν ξέρω. Φόβος,μάλλον .
Φόβος ότι θα είμαι μόνη , ότι δεν θα υπάρξει ποτέ κανένας με τον οποίο να κάτσω, ο οποίος να με θέλει για αυτό που είμαι και να αποφασίσει να κάτσει τελικά, όσο και να τον διώχνω. Φόβος ότι αυτά που βλεπω δεν θα τα δεί κανενας αλλος, ότι δεν θα με καταλάβει κανένας, δεν θα μπει κανείς στον κόπο... και τελικά αυτ΄οπου κάνω είναι εγώ να μην μπαίνω στον κόπο. Εγώ να μην κάνω επαφή.
Η επαφή κοστίζει, ομως άραγε αξίζει; Αξίζει αυτό το μοίρασμα; Αξίζει το μετά; Η απογοήτευση που θα πάρεις; Πόσο, πόσα μπορείς να κουβαλήσεις; Πόσες προσδοκείες ακόμα μπορείς να δείς να χάνονται; Τι περιμένεις μετά από τόσο περίμενε; Κάποιον να σου χτυπήσει την πόρτα; Αφού όποιος το κάνει, έχει τους δικούς του λόγους, τις δικές του ανάγκες να καλύψει και δεν δίνει δεκάρα για τις δικές σου. Και εσύ τι κάνεις; Ότι ξέρεις καλύτερα. Να δίνεις αυτό που θέλουν οι άλλοι, να δίνεις μπάς και κάποιος από αυτούς θα θελήσει να σου δώσει αυτό που εσύ θέλεις. Και κατλήγεις στο συμπέρασμα ότι κανένας απο αυτούς δεν αξίζει την δική σου αγάπη. ότι κανείς δεν μπορεί να σε νιώσει . Και είσαι μόνος. Επιλέγεις να κάτσεις μόνος. Επιλέγεις να μην κάνεις πια επαφή.
Κι αυτό σε σκοτώνει.
Οι μέρες περνάνε με καφέ και τσιγάρο. Το σπίτι βρωμάει από μέρες τώρα, γιατί δεν μπαίνεις στον κόπο να πάρεις τη σκούπα από την αποθήκη. Για ποιό λόγο άλλωστε; Ποιός θα 'ρθει. Είσαι μόνη. Το ίδιο και με τον εαυτό μου. Έχω να πάω στην αισθητικό κάτι μήνες. Γιατί ; Ποιός θά 'ρθει; Γιατί δεν μου συμβαίνουν πια πράγματα; Κάποτε κάθε μέρα ήταν φανταστική, ανεπανάληπτη, είτε καλώς είτε κακώς; Τί συνέβει; Πότε αποφάσισα να μήν ξαναζήσω; Πότε άρχισα να φοβάμαι τον κόσμο; Πότε ξέκοψα τελείως από το "Αύριο είναι μια καινούρια μέρα" ; Πότε ;
Μερικές φορές σκέφτομαι ότι πρέπει να είναι που ερωτεύτηκα. Μία και μοναδική φορά! Από τότε άλλαξα, είδα αλλιώς τα πράγματα, κατάλαβα τι υπάρχει και το έχανα. Είναι όπως ο σκλάβος που δεν ξέρει τι είναι η ελευθερία και δεν την αναζητά γιατί δεν την γνώρισε ποτέ. Όταν όμως την γνωρίσει τότε δεν θέλει να ξαναγυρίσει πίσω με όποιο κόστος. Και εγώ πληρώνω αυτό το κόστος. Το κόστος της γνώσης του συναισθήματος που μπορεί να σε κάνει να νομίζεις ότι τα μπορείς όλα. Ακόμα και να χτίσεις στην άμμο χωρίς να διαλυθεί το όνειρο από το πρώτο μικρό κύμα. Και έρχεται το πρώτο, και παίρνει μαζί του ένα πύργο. Και βλέπεις κι άλλα να έρχονται, και φοβάσαι ότι θα τα πάρει όλα. Και αποφασίζεις να τα διαλύσεις μόνη σου. Να το λήξεις εσύ πρίν κάποιος άλλος το κάνει. Γιατί; Δέν ξέρω. Ίσως γιατί θέλεις να έχεις τον έλεγχο. Ίσως γιατί ξέρεις ότι δεν μπορείς να ελέξεις τίποτε, γιαυτό φοβασαι περισσότερο.