ο Αγγελός μου

Πάνε 2 και μέρες που έχει να εμφανιστεί. Ήταν πάντα δίπλα μου και εγώ έφυγα. Όμως δεν τον εγκατέλειψα, τον άφησα σε καλά χέρια, εκεί που ήταν χαρούμενος και ευτυχισμένος. Που μπορούσε να βγαίνει βόλτα μόνος του και να τρέχει κατουρώντας όποιο δεντράκι και τοιχάκι ήθελε. Θυμάμαι την ημέρα που γύρισα από το νοσοκομείο. Ήξερε ότι κάτι έτρεχε και μόλις με είδε να μπαίνω στο σπίτι έτρεξε καταπάνω μου όλο χαρά. Από την πολύ ευτυχία, έπαθε μια ελαφριά ευτυχώς κρίση καρδιάς. Όλοι τρομάξαμε.
Πόσο μικρός ήταν όταν τον πρωτοπήρα από εκείνο τον φούρνο που γεννήθηκε. Χωρούσε στις χούφτες μου και τον κουβάλησα μέχρι το σπίτι στην αγκαλιά μου, κουρνιασμένο δίπλα στην καρδιά μου. Άκουγε το θόρυβο και το τράνταγμα από το δρόμο και τρεμε από το φόβο. Τον άφησα στα πλακάκια της κουζίνας και εκέινος γλίστησε -δεν μπορούσε να περπατήσει καλά ακόμα- ανοιξε διάπλατα στα τέσσαρα πόδια του. Ήταν μόλις 1 μηνών. Ήταν το πρώτο από 4 κουτάβια που πήγε να φάει από πιάτο. Πολύ έξυπνος και πάντα χαρούμενος και πρόθυμος για όλα.
Ήταν, είναι και θα είναι ο δικός μου Άγγελος. Αυτός που ήταν πάντα δίπλα μου. Τότε που έξω από το πάραθυρό μου κάποιος με κατασκόπευε. Τότε που βγαίναμε μαζί βόλτες για να ξεπεράσω την κατάθλιψή μου. Τότε που ήμουν τόσο ερωτευμένη και αυτός τόσο πολύ χαρούμενος που με έβλεπε έτσι. Όταν ήμουν στενοχωρημένη και έκλαιγα εκέινος καθόταν στα πόδια μου ή έβαζε το κεφάλι του πάνω στα γόνατά μου και με κοίταγε με τόση κατανόηση.
Μεγαλώσαμε μαζί. Ήμουν 22 και τώρα είμαι 35. 13 χρόνια μαζί. Εκδρομές, βόλτες, διακοπές, σπίτι, φίλοι, ακόμα και στη δουλειά τον πήρα μια φορά. Είχαμε κοινή ζωή, κοινή πορεία, χωρις να επιβαλλουμε ο ενας τις επιθυμιες του στον αλλο. Έκανε ότι ήθελε. Έιχε την ελευθερία του και εγώ τη δική μου. Έβγαινε βόλτα μόνος του, γύρναγε στη πόρτα και με περίμενε όταν πιά είχε βαρεθεί ή κουραστεί. Ακόμα και τώρα στη Θεσσαλονίκη, κατέβαίναμε τα σκαλιά της πολυκατοικίας γαι να του ανόιξω την πόρτα και όταν ήθελε να γυρισει απλά γαύγιζε κάτω από το μπαλκόνι.
Θυμάμαι όταν πρωτοβγήκε μόνος του. Είχα πάθει ρήξη συνδέσμου και φορούσα ναρθηκα για 2 βδομάδες. Ήταν 6-7 μηνων και πήγα να τον βγάλω βόλτα με τις πατερίτσες. Εγώ κατέβαινα ακόμα τα σκαλιά όταν εκείνος ήταν έξω από την αυλή. Αποφάσισα να γυρίσω πίσω στο σπίτι με ανοιχτή την πόρτα. Εκείνος είδε ότι δεν ερχόμουν και μέσα σε 5 λεπτά γύρισε να δεί. Με είδε να τον περιμένω. Ένιωσε ασφάλεια και ξανβγήκε. Αυτή τη φορά για 10 λεπτά. Την επόμενη μέρα έφυγε για 30. Και την επόμενη για 1 ώρα. Κάποια μέρα μου τηλεφώνησαν από τον παρακάτω δρόμο. Είχε μπεί μέσα σε ένα μαγαζί και έκλαιγε. Ευτυχώς είχε τα στοιχεία μου επάνω του και ετσι πήγα και τον πήρα. Από τότε όποτε χανόταν, εμπαινε μέσα σε μαγαζιά και εκλαιγε. Μου τηλεφωνούσαν και πήγαινα. Μέχρι που δεν χρειαζόταν πια, είχε μάθει όλόκληρη την πόλη! Μου έκαναν πλάκα οι φίλοι μου "Και αν χαθεί Κυριακή που είναι κλειστά τα μαγαζια;" Και πράγματι, μια Κυριακή πήρα ένα τηλεφώνημα από μια κυρία που είχε μια πανσιόν με αυλή. Ο κύριος μπήκε μέσα και άρχισε να κλαίει! "Ειδατε;", ειπα, "το δικό μου το σκυλί είναι πανέξυπνο, θα την βρεί την ακρη!". Όπως τότε που έλλειπε 1,5 μέρα. Μάλλον είχε παέι για σκύλες και κάπου σκάλωσε ή τον έκλεισαν. Εκείνος κατάφερε να γυρίσει αλλά χωρίς λουρι. Είχε μάθει να βγαίνει από το λουρί του!
Ελπίζω να είναι καλά και αν θέλει θα βρεί τρόπο να γυρίσει!