Αφήνω την καρέκλα , honey.

Τόσο καιρό τι στο καλό προσπαθούσε να κάνει; Τι ήθελε να πετύχει με τις «γκαζιές» μπροστά μου και το τρέξιμο να με φτάσει; Και τον τελευταίο καιρό γιατί τα έκοψε; Και όταν ήρθε το σ/κ μέσα σε όλους το έπαιζε μάγκας και ωραίος και cool; Ποιος είσαι ρε ψευτόμαγκα; Ποιος νομίζεις ότι είσαι και τι παριστάνεις; Και καλά δεν ενδιαφέρεσαι; Και καλά εγώ ήμουν η κολλημένη; Και καλά εσύ με παράτησες; Και εγώ νομίζεις ότι τα χάφτω; Και νομίζεις ότι είμαι για να εξυπηρετώ το δικό σου χαβά; Ότι θα είμαι εκεί για να επιβεβαιώσω τη μαλακία που σε δέρνει; Ότι ήρθα για να γίνω ρεζίλι, μπροστά σε τόσους γνωστούς και συναδέλφους; Για να έχετε να συζητήσετε και να σχολιάσετε ΕΜΕΝΑ από Δευτέρα;
Λίγο βέβαια έλλειψε να γίνω ρεζίλι. Η αδιαφορία του μου έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ήθελα να πετύχω. Με τρέλανε, με οδήγησε στο άκρο της μη ύπαρξης, του μη ενδιαφέροντος στο πρόσωπό μου. Παρ’ ολίγο να στείλω μήνυμα «Γιατί μας σνομπάρεις;» …. Ευτυχώς, δεν…!!!
Και τι; Εγώ υπάρχω μόνο όταν εκείνος θελήσει; Δεν έχω προσωπικότητα δικιά μου μέσω της οποίας υπάρχω και δρω εξαιρετικά; Τι ανασφάλεια! Τι έλλειψη κέντρου! Όχι αγάπη μου!!! Όχι! Δεν αρκούμαι στα λίγα πλέον! Δεν αρκούμαι στα ψίχουλα που σου ζήταγα να μου πετάξεις για να υπάρξω! Δεν θέλω όσους δεν είναι ευγνώμονες που είναι κομμάτι της ζωή μου και που δεν μου το δείχνουν καθημερινά. Δεν χρειάζομαι ΕΣΕΝΑ για να ζήσω. Χρειάζομαι τη ζωή μου μαζί με ΕΣΕΝΑ, όποιος κι αν είσαι! Δύο άνθρωποι με το ίδιο ενδιαφέρον, δύο άνθρωποι που σέβονται ο ένας την ύπαρξη και τη διαφορετικότητα του άλλου, δύο άνθρωποι που νοιάζονται ο ένας για τον άλλον και προσπαθούν για να χτίσουν επαφή. Και ναι, ας κοστίσει, μόνο έτσι γνωρίζεις πραγματικά τον εαυτό σου. Επιλέγοντας συνειδητά τα βήματα! Όχι παίζοντας κρυφτούλι πίσω από εξαρτητικές σχέσεις…
Αφήνω την καρέκλα , honey.