skepseis skorpies

Δεν ξερω γιατι ηθελα να γραψω ανοιχτα. Παντα εγραφα σε μενα και για μενα ομως σημερα κατι αλλο με ωθησε να φτιαξω αυτο ...
Χθες γυρισα στην πατριδα μου, ετσι για λιγες μερες ξεκουρασης . Λειπω πολλα χρονια , 16 συνολικα, από τοτε που ημουν σε ηλικια εξερευνησης, αλλα παντα ερχομουν ετσι για να δω τους δικους μου. Αυτη τη φορα ομως κατι αλλο με εκανε να ερθω, κατι σαν ξεκαθαρισμα, κατι σαν εξερευνηση ... Ειδα την γιαγια μου, την μονη ουσιαστικα που μου εμεινε απο την πλευρα του μπαμπα. Μονη, γερασμενη, λιγακι αβοηθητη και μονη πολυ μονη. Δεν ειχε βλεμμα απελπισιας, δεν ειχε βλεμμα στενοχωριας, μονο ενα υφος χαμενο, μια αισθηση οτι δεν ξερει τι συμβαινει, τι ειναι ολα αυτα που περνανε μπροστα απο τα ματια της. Σκεφτικη, και μονιμως αλλου.
Τι να σκεφτονται αραγε οι ανθρωποι σε μεγαλη ηλικια;Τι εχουν στο μυαλο τους;Θυμουνται αραγε τα παλια ή σκεφτονται αυτα που περνανε τωρα; Ποσο μπορουν να επεξεργαστουν ολες τις πληροφοριες που τους δινονται καθημερινα; Ή μηπως δεν τους αφορουν; Ή μηπως επιλεγουν, σοφοτερα, μόνο αυτα που ειναι σημαντικα για αυτους τωρα;
Μου ελεγε συνεχως για το ατύχημα που ειχε. "Με χτυπησε αυτοκίνητο" και μετα από λίγο "Σου ειπα, με χτυπησε αμάξι", και "το χτυπημα το ειδες ". Καλή μου γιαγιά . Πόσο σε σόκαρε αυτό; Πόσα τραυματα να σου άφησε όλη αυτή η αδιαφορία όλων μας που απλά ερχόμαστε να σου πούμε ένα γεία, για να ξαναφύγουμε...Τι να κάνεις άραγε μόνη σου όταν μένεις; Είσαι κάλα;
Χαρηκε πολυ που με ειδε. Μου ελεγε και ξαναλεγε οτι ειμαι το πρωτο της εγγονι και με υπεραγαπαει και πως πολυ της "πονεσε" που ειχε καιρο να με δει...