Ασχετη, θεατης ή παίχτρια;

Εδω και πολύ καιρό, περνάω τις ώρες της μέρας ώς εξής:
Κάθομαι ατέλειωτες ώρες σπίτι μου, βλέπω τηλεόραση, διαβάζω βιβλία, φροντίζω τα ζώα μου και τον εαυτό μου. Πάω στην δουλεία μου, ενημερώνομαι για νέες εφαρμογές όπως κάθε σωστή επαγγελματίας. Δύο με τρείς φορές την εβδομάδα παίρνω κάποιον τηλέφωνο για καφε ή κουβεντούλα, μάλλον τηλεφωνικά και τα δύο, καθότι σπάνια πλέον βγαίνω. Μία φορά το μήνα στην αισθητικό που είναι και φίλη οπότε μετά έχει έξοδο ή μέσα με εκ' βαθέων εξομολόγηση. Η μόνη ιδιαίτερη, χωρίς πρόγραμμα, ασχολία μου τους τελευταίους 3 μήνες είναι η αποστολή βιογραφικών σε όλη την Ευρώπη και η συμμετοχή σε τυχόν συνεντέξεις που θα προκείψουν από αυτές. Ναί, είμαι από αυτούς που θέλουν να "φύγουν". Να πάνε σε νέους καλύτρους τόπους, με καλύτερες προοπτικές από το Ελλαδιστάν. Να έχουν καλύτερες ευκαιρίες που θα τους αναδείξουν σαν επαγγελματίες. Να απολαύσουν κράτη με σεβασμό στον πολίτη και τις ανάγκες του.΄
Μόλις χθές όμως, περπατώντας με το σκύλο μου (αν αυτό έχει σημασία), αναρρωτήθηκα: "Θέλω σίγουρα να φύγω;", "Αν ήθελα να φύγω, δεν θα το είχα καταφέρει μέχρι τώρα;", "Είναι αυτό που πάντα ήθελα;'Η απλά το έλεγα για να ξεφύγω από κάτι και απλά κόλλησε η βελόνα;", "Μήπως απλά δεν αξίζω για τις μεγάλες εταιρίες του εξωτερικού;Είμαι μήπως ανεπαρκής στη δουλεια μου όσο αφορά τα στανταρντ του εξωτερικού; Πρέπει να κάνω κάτι άλλο από αυτό που έκανα και επένδυσα τόσο καιρό; Και τι; Πως θα βρώ την συνέχεια;"
Σκεπτόμενη όλα αυτά κοίταξα την ζωή μου τελευταία. Δεν λέει και πολλά ε; Μία ρουτίνα πολύ συγκεκριμένη, πολύ πειθαρχειμένη, πολύ αποστειρωμένη και πολύ βαρεμένη (βαρετή). Δεν κάνω τίποτε που να μου δίνει αυτό που ζητάω. Είμαι συνέχεια με μια λίστα πραγμάτων που καθημερινά δεν αλλάζει, δεν δοκιμάζω νέα πράγματα, δεν αλλάζω το πρόγραμμά μου. Λές και είμαι ένα ρομπότ που το έχουν προγραμματίσει με ένα software χωρίς upgrades. Κρίμα!
Κάποτε, όταν έπαθα ρήξη συνδέσμου, και χρειάστηκε να μείνω σπίτι μου 2 βδομάδες, φρίκαρα. Οι φίλοι μου ερχόταν καθημερινά μου έκαναν παρέα και με βοηθούσαν σε διάφορα πράγματα, όμως φρίκαρα στη σκέψη ότι αν μου είχε συμβεί κάτι χειρότερο, δεν θα είχα προλάβει να κάνω τίποτε από όσα ήθελα. Τώρα, μετά από καμια 10αρια χρόνια, μετά από την εγχείρηση που μόλις έκανα, και χωρίς κανένα να με επισκευτεί, δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε ένα πράγμα που να ήθελα να κάνω τόοοοοοοσο πολύ ώστε να με ενεργοποιήσει να σηκωθώ και να το κάνω.
Τότε και για πάρα πολύ καιρό, ήμουν παίχτρια. Τώρα είμαι θεατής. Και μου τη σπάει. Με εκνευρίζει. Με θυμώνει πολύ. Γιατί θέλω να ξαναπαίξω. Θέλω να ξαναμπώ στο παιχνίδι. Να "λερωθώ". Να "βραχώ". Να "λιαστώ".Να "πέσω" και να "ξανασηκωθώ". Και φτού κι απ' την αρχή. Να γουστάρω λίγο.
Αλλά, δεν ξέρω πώς να το κάνω. Πώς από αποσυρμένος παλαίμαχος ξαναμπαίνεις στο ρινγκ; Πώς ξαναγίνεσαι από θεατής παίχτρια;